تو را گل های عالم دوست دارند: گلبرگی از ادبیات انتظار صفحه 19

خواهی آمد...

خواهی آمد...

باور داریم که می آیی...

از پس این شب های تیره، چونان آفتاب

از پس این روزهای ستم آلوده، چونان پیامبران آسمانی.

باور داریم که می آیی...

که هنوز، از چشمه های توحیدی، خون های پاک پدرانت می جوشد.

که هنوز، کودکان سیلی خورده، ردّ نگاه تو را می جویند.

که هنوز، مادران غم دیده، در انتظار شادمانی رسیدن تواند.

مگر می شود از آمدنت، ناامید شد؟

مگر می شود روزگار آمدنت را چشم به راه نبود؟

... هر روز که به جمعه نزدیک می شویم، زیارت دیدار تو را تازه تر حس می کنیم.

و هر روز که از جمعه دور می شویم، بیش تر دل تنگ آمدنت هستیم.

باور داریم که می آیی... و در نواحی مقدس به زیارت نگاهت، نایل می شویم.

امروز تقویم ها به روزهای جمعه افتخار می کنند.

جمعه متعلق به توست و تو متعلق به همه دل های پاکی که هر لحظه آرزوی