تو را گل های عالم دوست دارند: گلبرگی از ادبیات انتظار صفحه 26

بارانی از ندبه و کمیل.

تو را با نام خدا تلاوت می کنیم و با نامی از آفتاب های مقدّس که در گوشه ای از چشمانت به رقص درمی آیند.

تو را فریاد می زنیم با آیه آیه ای از والعصر، به طراوت سی جزء از کلام روشن خدا، در روزهایی که بی تو می آیند و شب هایی که بی تو سپری می شوند.

می دانم که می آیی!

در کتاب های مقدّس، آمدنت را مژده داده اند و دیرگاهی است که سطری بدون خبر آمدنت، خوانده نمی شود و قاموسی بی حضور مقدّس نامت، نوشته نمی شود.

تو خلاصه نام خدایی در زمین و خلاصه نامِ عشقی در دل.

خجسته باد نامت که سجده گاه فرشتگان است و زیارتگاه عاشقان!

خجسته باد نامت که از آیه آیه والعصر می تراود و از طراوت سی جزء کلام روشن وحی، به شکوفه نشسته است.

ای قیام روشن وحی و ای قیامتِ جاودانه عشق!

کدام دل است که هر آینه، از نامت نلرزد و به یادت فرو نپاشد؟

خجسته باد نامت که چهار ستون آسمان ها بر چهار واژه آن استوار است!

عشق به تو بالاترین مرتبه عشق است.

در جاودانگی ات، شکوه هزاران بهار و طراوت هزاران آفتاب، جاری است.

نامت گشایش نام اعظم است و کلید «کلمه اللّه» و رمز آمدن.