- دیباچه 1
- سرآغاز 2
- اشاره 3
- بخش اول: نامت گل است 3
- نامت گل است، کنیه ات آفتاب 4
- زمزمه انتظار 8
- بار غیبت بر زمین بگذار! 10
- روز پادشاهی عدالت 15
- خواهی آمد... 19
- ای مرهم زخم های ناسور! 21
- در کدام فردا 25
- چیزی شبیه آمدنت 28
- والفجر! ای سپیده دمان دیدار 31
- ای روشن ترین ستاره! 36
- و صبح روز بعد... 40
- آن مرد در باران می آید... 45
- تا باران بگیرد 49
- فرزند طور 51
- کجایی ای نسیم همه طرف؟! 55
- عید یعنی تو؛ بهار یعنی تو 60
- ... پشت این روزهای گرفتار 64
- در پوکی فصل های بی تو 68
- نام حبیب هست و نشان حبیب نیست 72
- بخش دوم : کنیه ات؛ آیینه، آفتاب 78
- اشاره 78
- آخرین چراغ 79
- زیر باران 80
- چند جمعه دیگر...؟ 81
- زیر ساعت حرم 82
- عصر جمعه ای دل تنگ 83
- دقایق بی تو 84
- شوری از سمات 85
- ای با تو صبح و عصر و شب... 86
- اَینَ الطالبِ... 87
- سواری که گفته اند 89
- موعود من! 91
- اتفاق سبز... 92
- سرانجام 93
و صبح روز بعد...
و صبح روز بعد...
و صبح روز بعد... یکی دیگر از آن روزهای نمی دانم کی؟!
و این فاصله های یکدست از پیوند آدینه و رسیدن؛ و این برزخ آمدن و نیامدن.
می گویند: آینه ها را غبارِ فراموشی گرفته است.
می گویند: باران ایستاده است.
می گویند: روزها عقیم شده اند.
می گویند: آفتاب پریشان است.
می گویند: رودها از مرداب سرچشمه می گیرند و کوه ها، فروریزانِ آهی بزرگند.
می گویند: دستان آسمان، کوتاه است؛ شانه های دریا، لرزان و باد، گریزپاتر از همیشه.
می گویند: درختان، محکوم پاییزند.
می گویند: راه بی مسافر است.
می گویند: هیچ پنجره ای رو به آفتاب نیست؛ هیچ پرنده ای را شوق پرواز و هیچ شبی را امید سپیده.
می گویند: دری نیست، دریچه ای نیست، آسمانی نیست