- دیباچه 1
- سرآغاز 2
- بخش اول: نامت گل است 3
- اشاره 3
- نامت گل است، کنیه ات آفتاب 4
- زمزمه انتظار 8
- بار غیبت بر زمین بگذار! 10
- روز پادشاهی عدالت 15
- خواهی آمد... 19
- ای مرهم زخم های ناسور! 21
- در کدام فردا 25
- چیزی شبیه آمدنت 28
- والفجر! ای سپیده دمان دیدار 31
- ای روشن ترین ستاره! 36
- و صبح روز بعد... 40
- آن مرد در باران می آید... 45
- تا باران بگیرد 49
- فرزند طور 51
- کجایی ای نسیم همه طرف؟! 55
- عید یعنی تو؛ بهار یعنی تو 60
- ... پشت این روزهای گرفتار 64
- در پوکی فصل های بی تو 68
- نام حبیب هست و نشان حبیب نیست 72
- بخش دوم : کنیه ات؛ آیینه، آفتاب 78
- اشاره 78
- آخرین چراغ 79
- زیر باران 80
- چند جمعه دیگر...؟ 81
- زیر ساعت حرم 82
- عصر جمعه ای دل تنگ 83
- دقایق بی تو 84
- شوری از سمات 85
- ای با تو صبح و عصر و شب... 86
- اَینَ الطالبِ... 87
- سواری که گفته اند 89
- موعود من! 91
- اتفاق سبز... 92
- سرانجام 93
کجایی ای نسیم همه طرف؟!
کجایی ای نسیم همه طرف؟!
هزار اسفند را به بهار گره زدیم
هزار تابستان را در سبدها چیدیم
هزار پاییز را چشم دواندیم
از هزار دریچه بوییدیم
از هزار پرنده پرسیدیم
و هنوز همان سال های سیاه دربه دری است
و هنوز همان روزهای تلخ بی پناهی است
و هنوز همان جمعه های دل تنگی است
و هنوز همان ندبه های بی اجابت است
و هنوز همان رازهای ناشناخته است
و هنوز همان عصرهای گنگ
و هنوز همان امیدهای ناچیز
و هنوز همان دل خوشی های اندک
و هنوز همان بدبختی های فراوان
و هنوز همان تاریکی های بی شمار
و هنوز همان عدالت خاموش