راز پنهانی و رمز پیدایی صفحه 284

نظریّه «عدم جواز قعود بر امام علیه السّلام در صورت وجود یاران»

در این جا نظریّه ای مطرح می شود که معتقد است از کلمات خود ائمّه علیهم السّلام می توان فهمید که اگر ایشان در زمان امامتشان اعوان و انصار کافی در اختیار داشتند، نشستن (قعود) بر ایشان جایز نبود و قطعا قیام می کردند. پس در مورد حضرت مهدی علیه السّلام هم می توان گفت که علّت عدم قیام یا ظهور، فراهم نشدن تعداد لازم یاران ایشان است؛ چون اگر آن تعداد آماده شوند، دیگر غیبت برای ایشان جایز نیست. یکی از شواهد نقلی که برای تأیید این نظریّه، مورد استناد قرار می گیرد، حدیثی است از سدیر صیرفی که مرحوم شیخ کلینی آن را در کتاب شریف «کافی» نقل فرموده است. سدیر می گوید:

بر امام صادق علیه السّلام وارد شدم و عرض کردم: قسم به خدا خانه نشستن بر شما جایز نیست! حضرت فرمودند: چرا ای سدیر؟ عرض کردم: به خاطر زیادی تعداد دوستان و شیعیان و یارانتان! به خدا قسم اگر امیر المؤمنین علیه السّلام شیعیان و یاران و دوستان شما را داشتند، تیم و عدیّ (اوّلی و دومی) بر او طمع نمی کردند (خلافت را از او غصب نمی کردند) . حضرت فرمودند: ای سدیر، فکر می کنی تعداد اینها چقدر است؟ گفتم: صد هزار. فرمودند: صد هزار؟ ! عرض کردم: بلی (و بلکه) دویست هزار. فرمودند: دویست هزار؟ ! گفتم: بله (بلکه) نصف دنیا. در این جا حضرت سکوت فرمودند. پس از زمان اندکی گفتند: می توانی تا «ینبع» با ما بیایی؟ گفتم: بلی. . . با ایشان رفتیم تا وقت نماز شد، به من فرمودند: ای سدیر! پیاده شویم تا نماز بخوانیم. . . (آن جا) جوانی را دیدند که بزغاله هایی را می چراند. آن گاه فرمودند:

وَ اللّهِ یا سَدیرُ لو کانَ لی شیعهٌ بِعَدَدِ هذه الجِداءِ ما وَسِعَنِی القُعودُ.

به خدا قسم، اگر شیعیان من به تعداد این بزغاله ها بود، خانه نشستن بر من جایز نبود. پس از فراغت از نماز، متوجّه بزغاله ها شدم و آنها را شمردم، هفده رأس بودند!(1)

استفاده ای که از این حدیث در تأیید نظریّه مزبور می شود، آن است که علّت