سروش آسمانی سیری در مفاهیم قرآنی صفحه 340

قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِیرٍ مِنْ قَبْلِکَ لَعَلَّهُمْ یَتَذَکَّرُونَ.

تو در کنار طور نبودی آن گاه

که موسی را ندا در دادیم. ولی این رحمتی است از جانب پروردگار تا مردمی را که پیش از تو بیم دهنده ای نداشتند، بیم دهی. باشد که پندپذیر شوند.

پ- آیات مشتمل بر بشارت و اندرز بقره، 119 إِنَّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشِیراً وَ نَذِیراً وَ لا تُسْئَلُ عَنْ أَصْحابِ الْجَحِیمِ.

ما تو را که سزاوار هستی به رسالت فرستادیم تا مژده دهی و بیم دهی تو مسئول دوزخیان نیستی.

سباء، 28 وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلَّا کَافَّهً لِلنَّاسِ بَشِیراً وَ نَذِیراً وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لا یَعْلَمُونَ.

تو را به پیامبری نفرستادیم مگر بر همه مردم، مژده دهنده و بیم دهنده. ولی بیش تر مردم نمی دانند.

3- ذکر

از بزرگ ترین و برجسته ترین اهداف قرآن کریم ذکر است به معنی یاد کردن و خدای را به یاد آوردن. و در این صورت خود قرآن باید ذکر باشد کما این که هست، یکی از اسامی قرآن ذکر است که به آن اشارت داده ایم.

ذکر به عنوان یکی از پایه های اصلی دین که جزو اهداف قرآن نیز به شمار می آید از آن روست که آدمیان را به یاد خدا می آورد و موجبات غفلت را از سر راه انسان بر می دارد. ذکر سبب می شود تا انسان به خدا بپیوندد و مادامی که ذکر برقرار است آدمی رو به رشد و کمال دارد و دائما مسیر معنویت و الهی شدن را در می نوردد و آن گاه که از ذکر فارغ شد اسیر نفس و شیطان می گردد.