درسنامه مهدویت صفحه 4

زینت عابدان، پیشوای ساجدان، حضرت امام سجّاد  علیه السلام قسمت عمده ی دعای عرفه ی خود را در صحرای عرفات، به دعا برای فرج اختصاص داده و در فرازی از آن عرضه می دارد:

وَ اَصْلِحْ لَنا إِمامَنا...

اَللّهُمَ امْلَأ الأَرْضَ بِهِ عَدْلاً وِ قِسْطاً...

وَ اجعَلْنی مِنْ خِیارِ مَوالیهِ وَ شیعَتِهِ...

وَارْزُقْنِی الشَّهادَهَ بَیْنَ یَدَیْهِ؛

بار خدایا! امر امام ما را اصلاح بگردان .

بار خدایا! زمین را به وسیله ی او پر از عدل و داد بفرما.

بار خدایا! مرا از بهترین دوستان و شیعیان آن حضرت قرار بده.

بار خدایا! به من توفیق شهادت در رکابش را روزی بفرما.(1)

در این جا، توجّه به دو نکته، اهمیت این دعا را برای ما روشن می کند:

1. امام سجّاد  علیه السلام این دعا را بیش از یک قرن و نیم پیش از ولادت آن حضرت بیان فرموده است.

2. امام سجّاد علیه السلام در صحرای عرفات، در روز عرفه، در مقام مناجات با خداوند منّان این فرازها را عرضه داشته است.

جالب تر از آن، قنوت امیرمؤمنان  علیه السلام می باشد، که بیش از دو قرن پیش از تولّد آن بزرگوار در قنوت های خود می فرمود:

اَللّهُمَ اِنّا نَشْکُو إِلَیْکَ فَقْدَ نَبِیِّنا وَ غَیْبَهَ اِمامِنا، فَفَرِّجْ ذلِکَ اللّهُمَّ بِعَدْلٍ تُظْهِرُهُ وَ اِمامِ حَقًّ نَعْرِفُهُ؛