درسنامه مهدویت صفحه 67

مشهورترین لقب او سفیانی است.

او را از آن جهت سفیانی می نامند که از تبار ابو سفیان می باشد.

از دیگر القابش «صَخری» منسوب به صخر پدر ابوسفیان.(1)

مولای متّقیان از او به عنوان: «ضِلّیل» یعنی: بسیار گمراه(2) تعبیر فرموده است.(3)

برخی از شارحان نهج البلاغه آن را اشاره به سفیانی دانسته اند.(4)

برخی دیگر به «عبدالملک بن مروان» تفسیر کرده(5) و برخی آن را اعمّ دانسته اند.(6)

نسبت سفیانی

در قرآن کریم از بنی امیّه«الشَّجَرَهُ الْمَلْعُونَه» تعبیر شده(7) و بسیاری از مفسّران بر اساس روایات وارده گفته اند که منظور از شجره ی ملعونه بنی امیّه می باشند.(8)

در برخی از روایات آمده است که نسب او از طرف پدر به بنی امیّه و از طرف مادر به قبیله ی کلب می رسد، چنان که امیر مؤمنان  علیه السلاممی فرماید:

هُوَ مِنْ بَنی اُمَیَّهَ وَ أَخْوالُهُ کَلْبٌ؛

او از تبار بنی امیّه است و دایی هایش از قبیله ی کلب می باشند.(9)

1- [1] _ نعیم بن حمّاد، الفتن، ص 276، باب 45، ح 1028.
2- [2] _ ابن منظور، لسان العرب، ج 8، ص 81.
3- [3] _ سید رضی، نهج البلاغه، خطبه ی 101.
4- [4] _ بحرانی، شرح نهج البلاغه، ج 3، ص 11.
5- [5] _ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 7، ص 99.
6- [6] _ مغنیّه، فی ظلال نهج البلاغه، ج 2، ص 94.
7- [7] _ سوره ی اسراء، آیه ی 60.
8- [8] _ قرطبی، الجامع لأحکام القرآن، ج 10، ص 283 ؛ بحرانی، البرهان، ج 6، ص 104.
9- [9] _ سید ابن طاووس، التّشریف بالمنن، ص 296، ب 79.