- دیباچه 1
- فرهنگ دعا 3
- مقدّمه 3
- چه بخواهیم؟ 5
- دعاهای قرآنی 6
- فراخوان الهی 8
- اشاره 8
- 1. نیکی دنیا و آخرت 11
- 2. صبر و ثبات 14
- 3. بار مسئولیّت 17
- 4. نگهبانی از حریم دل 20
- 5. ایمان و غفران 23
- 6. نسل پاک 25
- 7. ایمان و اطاعت 28
- 8. گناه و اسراف 31
- اشاره 31
- ب) آمرزش اسراف 32
- ج) ثبات قدم و پایداری 32
- الف) آمرزش گناهان 32
- د) پیروزی بر کافران 33
- 9. لبیّک به ندای آسمان 35
- 10. رستگاری اخروی 38
- 11. ستم به خویشتن 41
- 12. دوری از ستمگران 44
- 13. صبر و عاقبت به خیری 46
- 14. ولایت الهی 49
- 15. نسل با ایمان 52
- 16. هدایت الهی 55
- 17. شرح صدر 58
- 18. وسوسههای شیطان 61
- 19. عذاب دوزخ 64
- 20. خانواده باتقوا و نمونه 67
- 21. شکر و رضا 70
- 22. حق نعمت خدا 73
- 23. توبه، زمینهساز رحمت الهی 76
- 24. دلهای بیکینه 79
- 25. توکّل و انابت 82
- 26. دعا در حق دیگران 85
- منابع 87
«لأنَّکُم تَدْعُونَ مَن لا تَعْرِفُونَه»(1)؛ «چون که شما کسی را میخوانید که او را نمیشناسید».
پس معرفت به خدا هم، از شرایط اجابت است.
اگر این شرایط فراهم باشد، وعده خدا در اجابت دعای بندگان، حتمی است.
پس باید دید کجای کار اشکال دارد که سبب شده دعاها به هدف اجابت نرسد؟ وگرنه او به ما نزدیک است و خواستهها را میداند و میشنود و خود وعده داده که اگر او را بخوانیم، پاسخ دهد.
یا رب! چو بخوانیام «سَمِعْنا» گویم فرمان تو را به جان «أَطِعْنا» گویم
بر من تو به فضل اگر «غَفَرنا» گویی من آیم و «ربّنا ظَلمنا» گویم
1- بحارالانوار، ج 90، ص 368.