- دیباچه 1
- فرهنگ دعا 3
- مقدّمه 3
- چه بخواهیم؟ 5
- دعاهای قرآنی 6
- فراخوان الهی 8
- اشاره 8
- 1. نیکی دنیا و آخرت 11
- 2. صبر و ثبات 14
- 3. بار مسئولیّت 17
- 4. نگهبانی از حریم دل 20
- 5. ایمان و غفران 23
- 6. نسل پاک 25
- 7. ایمان و اطاعت 28
- 8. گناه و اسراف 31
- اشاره 31
- ب) آمرزش اسراف 32
- ج) ثبات قدم و پایداری 32
- الف) آمرزش گناهان 32
- د) پیروزی بر کافران 33
- 9. لبیّک به ندای آسمان 35
- 10. رستگاری اخروی 38
- 11. ستم به خویشتن 41
- 12. دوری از ستمگران 44
- 13. صبر و عاقبت به خیری 46
- 14. ولایت الهی 49
- 15. نسل با ایمان 52
- 16. هدایت الهی 55
- 17. شرح صدر 58
- 18. وسوسههای شیطان 61
- 19. عذاب دوزخ 64
- 20. خانواده باتقوا و نمونه 67
- 21. شکر و رضا 70
- 22. حق نعمت خدا 73
- 23. توبه، زمینهساز رحمت الهی 76
- 24. دلهای بیکینه 79
- 25. توکّل و انابت 82
- 26. دعا در حق دیگران 85
- منابع 87
مقدّمه
در کویر سینهام، چشمههای «ربّنا» ست بر لبم شکوفه «آتِ ما وَعَدتنا» ست
بند بند هستیام، ترجمان این دعاست:
«لانُزِغْ قُلوبَنا بعدَ اذْ هَدَیْتَنا»(1)
فرهنگ دعا
دعا، زبان عشق و نیاز بنده به درگاه خدای بینیاز است.
گرایش به دعا و نیایش و اظهار تواضع و نیاز در پیشگاه یک قدرت برتر و سرنوشتساز، در نهاد و فطرت انسان نهفته است. به عبارت دیگر، روی آوردن به معبود و انجام نیایش، پاسخ انسان به ندا و خواستِ فطری و درونی خویش است.
1- برگ و بار، جواد محدثی، ص 21.