دعاهای قرآنی صفحه 49

14. ولایت الهی‌

أنْتَ وَلِیُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أنْتَ خَیْرُ الْغافِرینَ* وَ اکْتُبْ لَنا فی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فی اْلآخِرَةِ إنّا هُدْنا إلَیْکَ (اعراف: 155 و 156)

تو سرپرست و مولای مایی، پس ما را بیامرز و رحم کن و تو بهترین آمرزندگانی و برای ما در این دنیا و در آخرت حسنه و نیکی بنویس، همانا ما به سوی تو روی آورده‌ایم.

در درگهت یکی ز غلامانم

نام تو زینت لب و دندانم غفاری و کریم و خطاپوشی من صاحب معاصی پنهانم با روی آوردن به خدا و پذیرش ولایت او، انسان در مدار بندگی قرار می‌گیرد. هر که بنده آن خالق مهربان شد، از بخشش و رحمت او برخوردار می‌شود. ما از خودمان چیزی نداریم. در دنیا و آخرت، همه امور ما به دست پروردگار است. او، هم حیات‌بخش، هم روزی‌دهنده، هم پاداش‌دهنده و هم بخشاینده است. پس او «ولیّ» و سرپرست مطلق ما در همه جا