- دیباچه 1
- فرهنگ دعا 3
- مقدّمه 3
- چه بخواهیم؟ 5
- دعاهای قرآنی 6
- اشاره 8
- فراخوان الهی 8
- 1. نیکی دنیا و آخرت 11
- 2. صبر و ثبات 14
- 3. بار مسئولیّت 17
- 4. نگهبانی از حریم دل 20
- 5. ایمان و غفران 23
- 6. نسل پاک 25
- 7. ایمان و اطاعت 28
- اشاره 31
- 8. گناه و اسراف 31
- ب) آمرزش اسراف 32
- ج) ثبات قدم و پایداری 32
- الف) آمرزش گناهان 32
- د) پیروزی بر کافران 33
- 9. لبیّک به ندای آسمان 35
- 10. رستگاری اخروی 38
- 11. ستم به خویشتن 41
- 12. دوری از ستمگران 44
- 13. صبر و عاقبت به خیری 46
- 14. ولایت الهی 49
- 15. نسل با ایمان 52
- 16. هدایت الهی 55
- 17. شرح صدر 58
- 18. وسوسههای شیطان 61
- 19. عذاب دوزخ 64
- 20. خانواده باتقوا و نمونه 67
- 21. شکر و رضا 70
- 22. حق نعمت خدا 73
- 23. توبه، زمینهساز رحمت الهی 76
- 24. دلهای بیکینه 79
- 25. توکّل و انابت 82
- 26. دعا در حق دیگران 85
- منابع 87
22. حق نعمت خدا
رَبِّ بِما أنْعَمْتَ عَلَیَّ فَلَنْ أکُونَ ظَهیرًا لِلْمُجْرِمینَ (قصص: 17)
پروردگارا! به پاس نعمتی که بر من عطا کردهای، هرگز پشتیبان خطاکاران نخواهم بود.
در این آیه، گرچه خواسته و طلبی وجود ندارد، ولی چون گفتوگو و تعهّد یک بنده صالح با خداوند است و با کلمه «ربِّ» آغاز شده، در ردیف دعاهای قرآنی آمده است.
این سخن، از زبان حضرت موسی (ع) است. او از عنایات خاص الهی برخوردار بود. او با تدبیر الهی، به دربار فرعون راه یافت و همانجا رشد یافت و جوانی رشید شد.
روزی حضرت موسی (ع) شاهد درگیری یک فردی از بنیاسراییل با یک فرد وابسته به فرعون شد. پس در آن صحنه دخالت و از آن مظلوم طرفداری کرد و چون تحت تعقیب قرار گرفت، فرار کرد و سر