- دیباچه 1
- فرهنگ دعا 3
- مقدّمه 3
- چه بخواهیم؟ 5
- دعاهای قرآنی 6
- فراخوان الهی 8
- اشاره 8
- 1. نیکی دنیا و آخرت 11
- 2. صبر و ثبات 14
- 3. بار مسئولیّت 17
- 4. نگهبانی از حریم دل 20
- 5. ایمان و غفران 23
- 6. نسل پاک 25
- 7. ایمان و اطاعت 28
- 8. گناه و اسراف 31
- اشاره 31
- ج) ثبات قدم و پایداری 32
- ب) آمرزش اسراف 32
- الف) آمرزش گناهان 32
- د) پیروزی بر کافران 33
- 9. لبیّک به ندای آسمان 35
- 10. رستگاری اخروی 38
- 11. ستم به خویشتن 41
- 12. دوری از ستمگران 44
- 13. صبر و عاقبت به خیری 46
- 14. ولایت الهی 49
- 15. نسل با ایمان 52
- 16. هدایت الهی 55
- 17. شرح صدر 58
- 18. وسوسههای شیطان 61
- 19. عذاب دوزخ 64
- 20. خانواده باتقوا و نمونه 67
- 21. شکر و رضا 70
- 22. حق نعمت خدا 73
- 23. توبه، زمینهساز رحمت الهی 76
- 24. دلهای بیکینه 79
- 25. توکّل و انابت 82
- 26. دعا در حق دیگران 85
- منابع 87
پنجرهای گشوده به وادی رحمت پروردگار است. اساس آن هم پشیمانی از گناه و تصمیم بر ترک آن و جبران گذشته و پیش گرفتن راه تازه و رو به خداست. ازاینرو، در این آیه، پس از «توبه»، بیدرنگ موضوع «پیروی از راه خدا» مطرح است که گویا، بدون حرکت در این مسیر نورانی، توبه محقّق نمیشود.
آنکه گناه میکند، از علم الهی غافل است و نمیداند که جهان و عالم، محضر خداست و نباید در محضر خدا گناه کرد.
آن هم که از رحمت گسترده خدا بیخبر است، راه گناه را ادامه میدهد و فکر میکند سرنوشتی جز دوزخ ندارد.
امّا توبه، روزنهای گشوده به آمرزشی از سوی خداست و تا فرصت از دست نرفته، باید از آن بهره جست.
چند گویی که به پیری رسم و توبه کنم
چه کنی گر به جوانی به لحد درمانی!