حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 227

شایستگی مقامی را کسب نخواهد کرد. هویدا طی سخنرانی اختتامیه کنگره، فرصت لازم را به دست آورد تا از گروههای رقیبی که گذشته سیاسی ایران (به ویژه در دوران فعالیت حزب

ایران نوین) را تخطئه می کردند، انتقاد کند و به آنان توصیه نماید تا «پیروزی های گذشته را با دید سیاسی نگاه» نکنند. زیرا به عقیده او «امروز ما تنها به حزب رستاخیز ملت ایران تعلق داریم و با امیدهای نو برای رسیدن به پیروزی های جدید گام برمی داریم، ولی به پیروزی هایی که طی ده، دوازده سال گذشته به دست آورده ایم نیز ارج می نهیم.»(1)

کادر رهبری حزب رستاخیز که امیر عباس هویدا در رأس آن قرار داشت، در حاشیه برگزاری کنگره مؤسس حزب، مراسم گسترده تر دیگری نیز تدارک دیده بود. در آن مراسم، حدود یک صد هزار تن از اقشار مختلف مردم در ورزشگاه بزرگ پایتخت (آریامهر) جمع شدند تا از شخص شاه که با تأسیس حزب رستاخیز منّتی عظیم بر مردم کشورش نهاده بود، جانانه سپاسگزاری کنند. این مراسم، موسوم به سپاس، در 12 اردیبهشت 1354 برگزار شد و

طی آن «این یکصد هزار نفر با فریادهای سپاس، سپاس، سپاس`` به نمایندگی از سوی سی و چند میلیون جمعیت ایران از شاه به مناسبت ایجاد حزب رستاخیز سپاسگزاری کردند.»(2) هویدا پس از قرائت گزارشی از روند جاری امور حزب رستاخیز، لوحه زرین «سپاس» را به شاه تقدیم کرد و در قدردانی از شاه چنین گفت:

شاهنشاها اندیشه ات گشاینده راه پیروزی. رهبری ات، نگهدارنده این ملت جاودان. آرمان رستاخیز، بزرگی نیاخاک، اندیشه و رهبریت را سپاس می گوئیم. آرمان رستاخیز را گرامی می داریم. به فرمانت با نیرویی از یگانگی، تواناتر به ساختن این سرزمین سرفراز برخواهیم

خاست!(3)

امیر عباس هویدا، با آنکه، تشکیل حزب رستاخیز را گامی در جهت محدود شدن خود می دید، نه تنها در وفاداری به آن هرگز کوتاهی نکرد؛ بلکه، در تمجید از شاه به خاطر تأسیس حزب، سرآمد هم روزگاران خود بود. وی در نخستین سالروز تأسیس حزب رستاخیز، ارادت خود به حزب جدید و مراتب ستایشش از شاه را چنین به جای آورد:

رستاخیز ملت ایران که به تدبیر و ارشاد شاهانه تحقق یافت راه را برای مشارکت همه جانبه عموم مردم در امور مملکتی و اجتماعی هموارتر ساخته و به همگامی و همبستگی اصیل انقلابی مردم ما عمق و غنای بیشتری بخشیده است. با اعتقاد راسخ به آینده درخشان این

1- . خواندنیها، سال 35، ش 67، 20 اردیبهشت 1354، ص 3 و ص 39.
2- . سفری، محمدعلی؛ پیشین، جلد سوم، صص 473 - 474.
3- . همان، ص 474؛ و: نیز بنگرید به: الموتی، مصطفی؛ پیشین، جلد 12، صص 393 - 394.