حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 244

حزب رستاخیز عمدتا برای تصویب اساسنامه و مرامنامه حزب رستاخیز تشکیل شد؛ دومین کنگره حزب که از آن تحت عنوان کنگره بزرگ نیز یاد می شود، در پنجم و ششم آبان

ماه سال 1355 تشکیل شد و سومین کنگره را که به کنگره فوق العاده معروف شده است در 14

دی ماه سال 1356 برگزار کردند. در هر حال، عمر حزب رستاخیز کوتاه تر از آن بود که مسئولان آن امکانی یابند تا طبق اساسنامه به طور منظم هر چهار سال یکبار کنگره حزب را

تشکیل دهند.

دبیرکل

بر پایه اساسنامه حزب رستاخیز دبیرکل بالاترین مقام اجرایی و مسئول اداره حزب شمرده می شد و عمده وظایف و حیطه اختیارات او عبارت بود از: تشکیل واحدهای اجرایی حزب و نظارت بر امور آنها؛ حق نصب و عزل قائم مقامان، معاونان، دبیران و سایر مسئولان اداری

حزب و نیز تعیین حدود اختیارات و مسئولیت هر یک از آنان؛ تخصیص اعتبارات لازم برای حزب؛ ارائه گزارش عملکرد حزب به کنگره؛ نمایندگی قانونی حزب رستاخیز در کلیه مراجع و امضای اسناد متبادله.

اگر چه، فروپاشی نهایی حزب رستاخیز اندکی زودتر از برچیده شدن نظام شاهنشاهی و سلسله پهلوی در ایران رخ نمود، ولی، تا واپسین روزهای بقای رژیم هنوز رگه هایی از وابستگی به حزب رستاخیز در برخی از گوشه های بدنه مدیریتی و اجرایی کشور محسوس بود. فعالیت حزب رستاخیز در عرصه سیاسی کشور، مقارن بود با نخست وزیری پنج تن که برخی از آنان توأمان مقام دبیرکلی حزب رستاخیز ملت ایران را نیز عهده دار بودند. هنگامی

که تأسیس حزب رستاخیز در 11 اسفند 1353 اعلام شد بیش از ده سال از دوران نخست وزیری امیر عباس هویدا سپری می شد. هویدا تا 25 مرداد 1356 کماکان نخست وزیر ماند. در 27 مرداد 1356، جمشید آموزگار، پست نخست وزیری را از هویدا تحویل گرفت و این سمت را تا چهارم شهریور 1357 حفظ نمود. در پنجم شهریور 1357 مهندس جعفر شریف امامی، این مقام را به دست آورد و تا 15 آبان 1357 که ارتشبد غلامعلی ازهاری جانشین او شد، حدود 40 روز نخست وزیر بود. ازهاری در 17 دی 1357، مقام نخست وزیری را به دکتر شاهپور بختیار سپرد و او در 22 بهمن 1357، مسندش را به انقلابیونی واگذار کرد که به عمر سلسله پهلوی خاتمه داده بودند.