حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 263

روند عضوگیری در حزب رستاخیز

ترسیم دقیق واکنش های مردم نسبت به اظهارات زورگویانه شاه برای عضویت و پیوستن همه آنان به حزب واحد و فراگیر رستاخیز، بسیار دشوار است. بخش نخست اظهارات شاه در 11 اسفند 1353، پیرامون ضرورت تأسیس حزب واحد رستاخیز و انحلال احزاب رسمی فعال در کشور، به تنهایی کافی بود تا مردم و ناظران سیاسی امور ایران را در هاله ای از بهت و نگرانی فرو برد. اما، مشکل اساسی تر هنگامی بروز کرد که شاه در ادامه سخنان خود،

عضویت یکایک مردم ایران را در حزب رستاخیز، امری اجتناب ناپذیر خواند. در حقیقت، معنای سخنان شاه آن بود که هرگاه کسانی جرأت کنند و از پیوستن به حزب سر باز زنند، لزوما باید خاک کشور را ترک گویند. شاه در همان سخنرانی مخالفان حزب رستاخیز را خائنین به کشور نامید و پیش بینی کرد که به استثنای گروهی بسیار اندک، قاطبه ملت برای

عضویت در حزب رستاخیز لحظه ای درنگ روا نخواهند داشت.

در میان آحاد ملت، قریب به اتفاق روستائیان ایران که هیچ بهره ای از ثمرات تمدن بزرگ ادعایی شاه و حاکمیت او نبرده بودند، هرگز در جریان حزب رستاخیز و رسالتهایی که شاه و

حاکمیت برای آن قائل بودند، قرار نگرفتند و در همان حال، مدافعان و مبلغان و تمام کسانی

که به انحاء مختلف با حزب رستاخیز در ارتباط بودند تمایل چندانی برای گسترش اندیشه های رستاخیز در داخل روستاها و در میان روستائیان نیافتند. نگارنده با روستائیان

متعددی درباره حزب رستاخیز و واکنش های روستائیان نسبت به این پدیده نوظهور آن روزگار گفتگو کرده ام تا شاید بتوانم رگه هایی قابل اعتنا از نفوذ حزب رستاخیز در میان این قشر عظیم ملت به دست آورم، اما غالب مصاحبه شوندگان که در آن روزگار دوران جوانی و میانسالی شان (سنین 30 تا 60 سالگی) را می گذرانیدند حتی نامی از حزب رستاخیز نشنیدند

و چیزی از آن به یاد نداشتند. یعنی، حدود نیمی از مردم کشور، کمترین آگاهی لازم را درباره