حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 272

مجلس نیست، در هیچ جا نیست. ولی جناب رامبد، باید گذاشت ارگان های حزبی تصمیم بگیرند به هیچ وجه خدای نکرده مربوط به مجلس نیست، مربوط به یک فرد، دو فرد، سه فرد

حزبی نیست، حتما در ارگان های حزب صحبت خواهد شد. حزب خودش تصمیم می گیرد حزب ارگان دارد.»(1)

بدین ترتیب، در شرایطی که افرادی در حد نمایندگان مجلس شورای ملی آشکارا و صراحتا از سوی دبیرکل حزب رستاخیز تهدید و تا حدی مورد اهانت قرار می گرفتند، بر سایر دست اندرکاران حزبی حرجی نبود که مردم کشور از اقشار مختلف را جهت عضویت در حزب رستاخیز به انحاء مختلف تحت فشار قرار دهند.

اعلام انحلال احزاب پیشین

شاه طی همان سخنرانی روز 11 اسفند 1353 خود تکلیف تمام احزاب رسمی فعال در کشور را تعیین کرد. او تصریح کرد که دیگر در عرصه سیاسی، اجتماعی کشور نمی خواهد شاهد تکثر احزاب باشد و لزوما باید تمام احزاب (ضمن انحلال) در اولین فرصت نسبت به حزب واحد و فراگیر رستاخیز اعلام وفاداری نمایند و فعالان و رهبران این احزاب به عضویت حزب رستاخیز درآیند. شاه در مصاحبه ای که در 11 تیر 1354 با تلویزیون فرانسه انجام داد

مدعی شد که احزاب پیشین نه منحل، بلکه به حزب واحد رستاخیز ملحق شده اند تا همگام با

سایر مردمی که سابق بر آن عضو هیچ حزبی نبوده اند و اینک تحت هدایت عالیه وی عضویت (البته اجباری) حزب رستاخیز را پذیرا شده بودند در راستای هدفی واحد به حرکت خود ادامه دهند. در هر حال، هنوز ساعاتی چند از اعلام تأسیس حزب رستاخیز سپری نشده بود که رهبران احزاب سابق ضمن پایان دادن به فعالیت حزبی جاری خود عضویت حزب رستاخیز را پذیرا شدند. از جمله: «حزب پان ایرانیست و دیگر گروهها، کانونها و انجمن های کشور تدارک جلسات فوق العاده امروز و فردا [12 و 13 اسفند 1353] را دیده اند تا در نخستین فرصت پیوستن خود را به رستاخیز ایران اعلام دارند. محسن پزشکپور

دبیرکل حزب پان ایرانیست شب پیش در مصاحبه ای پیوستن همه زنان و مردان پان ایرانیست به رستاخیز ایران را اعلام داشت».(2)