حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 299

اعضای حزب بود هر کدام برای ارائه هنر خود در جهت هر چه بهتر برگزار شدن سی و هفتمین سالگرد تاجگذاری شاهنشاه، در جلسه شرکت کرده بودند. تمام سرنوشت و زندگی ملتی در این

امپراتوری شاهانه از بزرگداشت سالیانه ای به بزرگداشت سالیانه دیگر محدود می شد که با

وضعی بسیار آراسته و پر از جلوه های تملق، بدون استثناء برگزار می گردید] ...]»(1)

رضایت شاه و مسئولان از عضویت مردم در حزب رستاخیز

از همان نخستین روزهای تأسیس حزب رستاخیز، نشریات و روزنامه های منتشره به نقل از مسئولان حزب نوپا، مدعی شدند استقبال مردم کشور برای عضویت در حزب بسیار فراتر از حد انتظار بوده است.

به دنبال تأسیس حزب رستاخیز، محافل قدرت و وابستگان به حاکمیت برای عضویت در حزب رستاخیز از هیچ تلاشی فروگذار نکردند و از آنجایی که تمام رسانه های گروهی و

تبلیغاتی انحصارا در کنترل حاکمیت قرار داشت، طبیعی هم می نمود به انحاء مختلف چنین

وانمود شود که آحاد ملت در پاسخ به ندای شاه پیوستگی به حزب رستاخیز را نخستین و اولی ترین فریضه خود برشمرده اند و صفهای طولانی ثبت نام در حزب جدید، همگان را در حیرت فرو برده است. اما، چنانکه در مباحث پیشین هم ذکر شد موضوع عضویت آحاد ملت در حزب رستاخیز هرگز از سطحی گرایی محض فراتر نرفت و با تمام تبلیغات آزاردهنده ای که صورت گرفت و از هجوم داوطلبانه و گسترده مردم برای عضویت در حزب سخن می رفت، استقبال عمومی از حزب نه چندان از روی رغبت و نه آن اندازه وسیع بود که رسانه های وابسته به حکومت مدعی آن بودند. با این احوال، سطح تبلیغات تا آن اندازه رضایت بخش می نمود که مسئولان بلندپایه حزب و به خصوص شاه، از استقبال چشمگیر مردم برای عضویت در حزب رستاخیز سخن به میان آورند. از همان روزهای نخست تأسیس حزب رستاخیز، نشریات و روزنامه ها با چاپ اخباری درباره استقبال آحاد ملت از حزب، بر این خوش باوریهای مسئولان امر و شخص شاه بیشتر دامن زدند.(2) از جمله، هفته نامه خواندنیها در 20 اسفند 1353 مدعی شد تا آن هنگام «میلیونها ایرانی به ندای شاهنشاه خود