حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 300

پاسخ گفته به حزب جدید یگانه رستاخیز ملی ایران پیوستند» و اضافه نمود «استقبال بی نظیر مردم ایران از پیوستن به حزب جدید و یگانه رستاخیز ملی ایران به طور بی سابقه ای همچنان

ادامه دارد.»(1) بعدها کتابهایی در تمجید از حزب رستاخیز و شاه منتشر شد که بخشهای مهم آن به موضوع عضویت داوطلبانه و تحسین برانگیز میلیونها ایرانی در حزب رستاخیز اشاره

داشت و از «ایمان و اعتقاد راسخ» قریب به اتفاق مردم ایران به حزب رستاخیز سخن به میان می آورد.(2) منوچهر ثقفی، در کتاب «پدیده های انقلاب» در این باره نوشت:

اعلام تشکیل حزب رستاخیز ایران از طرف رهبر بزرگ انقلاب که مبتنی بر ارکان نظام شاهنشاهی، قانون اساسی و انقلاب ششم بهمن بود در همان لحظات اول با اقبال صمیمانه طبقات مختلف مردم ایران روبرو شد و مردم ایران از هر طبقه و صف و دسته به تدریج به ندای

رهبر انقلاب گوش فرا دادند و عضویت حزب رستاخیز ایران را با آگاهی و آمادگی پذیرفته و تشکیل این نیرو و قشر فشرده و بزرگ سیاسی و اجتماعی در مطبوعات و رادیو و تلویزیون ها و رسانه های جمعی سراسر دنیا نیز انعکاسی وسیع یافت.

رسانه های جمعی سراسر دنیا یک بار دیگر در برابر اندیشه های تابناک و نقش رهبری رهبر بزرگ و اندیشمند انقلاب ایران سرتعظیم فرود آوردند و برخی از آنها شاهنشاه ایران را از جمله برجسته ترین و تواناترین رهبران کشورهای بزرگ دنیا خواندند که کشور خویش را با

سرعتی غیرقابل تصور و اعجاب انگیز به سوی دروازه های تمدن بزرگ طلایی رهنمون می سازند.(3)

از مطالعه روزنامه های منتشر شده در نخستین ماههای فعالیت حزب رستاخیز چنین برمی آید که گویی تمام مردم ایران عضویت حزب رستاخیز را پذیرفتند. اما، هر چه زمان بیشتری سپری می شد آشکار می گردید که اعضای حزب در مقایسه با آمار جمعیت کشور رقم نازلی را نشان می دهد. چنانکه در 29 فروردین 1355، حدود 14 ماه پس از تأسیس حزب، جمشید آموزگار، رئیس وقت هیأت اجرایی حزب رستاخیز، مدعی شد که تا آن هنگام فقط 35 درصد کل واجدین شرایط به عضویت حزب درآمده اند.(4) جمشید آموزگار در واپسین ماههای دبیرکلی اش بر حزب رستاخیز (تیرماه 1357) که دیگر رمق چندانی هم از حزب باقی نمانده بود، اعتراف کرد که «همه افراد ایران بی آنکه پرسشنامه ای پر کرده باشند،

1- . خواندنیها، سال 35، ش 50، 20 اسفند 1353، ص 2.
2- . برای نمونه بنگرید به: صدری، حمید به کوشش؛ سخن تاریخ، ص 384 به بعد.
3- . ثقفی، منوچهر؛ پدیده های انقلاب، ص 174.
4- . روزنامه آیندگان، سال 9، ش 2497، یکشنبه 29 فروردین 1355، ص 6.