حزب رستاخیز؛ اشتباه بزرگ صفحه 303

کسی تا به حال تقاضای خروج از مملکت نکرده، البته به دو دلیل، یکی آن که مردم به خاطر اعتقاد به این اصول خارج نشده اند، دیگر آن که بعضی ها که متأسفانه کجرو و گناهکار هستند بنا به دستور در اینجا ماندند تا احیانا بتوانند کارهای خبیث خودشان را انجام بدهند. پس روی هم رفته می توان گفت که تقریبا چند میلیون نفر به این حزب پیوسته اند و از حالا به بعد، به خصوص از موقعی که فلسفه و آرمان حزب رستاخیز ملت ایران و اصول هفده گانه بر اساس دیالکتیک

صحیح تدوین خواهد شد، آموزش حزبی مردم ایران نیز شروع می شود.(1)

هر چه از فعالیت حزب رستاخیز بیشتر سپری می شد، به تدریج علایمی آشکارتر از عدم رغبت مردم نسبت به حزب پدیدار می شد و خود شاه هم، کم کم در می یافت آن هیجانات و تبلیغات گسترده روزها و ماههای نخست تأسیس حزب رستاخیز نمی باید انطباق کاملی با واقعیت امر داشته باشد و بر همین اساس تقریبا از اواخر سال 1355 به تدریج لحن شاه درباره

میزان موفقیت حزب رستاخیز در جذب مشارکت عمومی تغییر یافت و برخلاف اظهارات پیشین خود غالبا اظهار امیدواری می کرد که در آینده حزب برای جلب حمایتهای عمومی موفقیت بیشتری کسب کند و مسئولان امر نیز برای پیشبرد اهداف حزب تلاش جدی تری از خود نشان دهند.(2) وی طی سالهای بعدی تقریبا متقاعد شد که حزب در جلب مشارکت عمومی با ناکامی روبرو شده است و دیگر نمی توان به موفقیت آن امید چندانی داشت. به همین دلیل آشکارا عملکرد آن را مورد انتقاد قرار داد و تصریح کرد حزب انتظارات او را

برآورده نکرده است.

حزب رستاخیز مأوایی برای فرصت طلبان

وفادارترین افراد نسبت به حزب رستاخیز کسانی بودند که بیشترین بهره سیاسی و اقتصادی را از قِبَل فعالیت آن می بردند و در مقایسه با مجموع جمعیت واجد شرایط عضویت در حزب، تعداد آنان بسیار اندک و ناچیز بود. بدین ترتیب می شود حزب رستاخیز را با باشگاهی بزرگ متشکل از فرصت طلبان و سودجویان مرادف تر دانست تا یک حزب سیاسی. به عبارتی بهتر، قریب به اتفاق کسانی که در حزب فعالیت می کردند قبل از اینکه

مرامنامه، اساسنامه و نیز اهداف و رسالتهای آن را مورد توجه قرار دهند مأوایی را دنبال

می کردند تا با اتکای بر آن موقعیتی سیاسی - اقتصادی و احتمالاً اجتماعی برای خود دست و