کرامات یار در جمکران صفحه 28

داشت با سؤال کردن به آنجا رسیدم پس از وضو گرفتن خواستم به چادر برگردم ولی متحیّر شدم که از کدام طرف باید بروم از هر طرفی می رفتم اشتباه بود. ناراحتی قلبی دارم که باید هر وقت آن حالت به من دست دهد فوراً قرصی بخورم.

بر اثر ناراحتی و پریشانی، همان حالت قلبی به من دست داد، فوق العاده ناراحت شدم که ممکن است با این وضع از حال طبیعی خارج شوم، کسی هم مرا نمی شناسد. لذا با حالت بیچارگی دو دست روی سر نهادم و متوسل به وجود مقدّس آقا و مولایم شدم، زیرا که او چارۀ بیچارگان است. لحظه ای نگذشت که صدای دلنشینی را شنیدم که فرمود: استاد علی چادرت را گم کرده ای؟ عرض کردم: بله. آقا فرمود: دستت را به من بده. دستم را گرفتند، چند قدمی راه آمدم که فرمود: اینجا چادر شماست. فکر کردم یکی از همسفریها است. داخل چادر شدم که متوجه شدم درست آمده ام. از چادر بیرون آمدم تا تشکر کنم و ایشان را به چادر بیاورم پذیرایی کنم ولی کسی را ندیدم. حال متوجه شدم آقا صاحب الزّمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بوده اند، همان عزیزی که نجات دهندۀ گرفتارها هستند.

امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف راهنمای گمشدگان و پناهندگان است.

وَالشّمس، که بی روی تو من حیرانم ***وَالفجر، که بی وصل تو در بحرانم

وَالّیل ، که بی موی تو روزم تاریک***وَالعصر، که بی عشق تو در خسرانم

********

ای امیر عرفه دست من و دامانت***جان به قربان تو و گردش آن چشمانت

ای امیر عرفه بر سر راهت گردم ***گر بیایی به خدا دور سرت می گردم