کرامات یار در جمکران صفحه 44

قابل نبوده ام که کند دعوتم کسی ***مولا کریم بود که بی دعوت آمده ام

*********

با غصه های آل عبا گریه می کنی ***در اوج روضه های عزا گریه می کنی

ما با گناه، اشک تو را در می آوریم*** از سوز بی وفایی ما گریه می کنی

*******

شفای طفل فلج مسیحی با توسل به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

یا صاحب الزّمان (عجل الله تعالی فرجک الشریف) ادرکنی

حاج آقا عبدیزدان از افرادی که هر هفته با ما همسفر بودند و در راه با دعا و توسلاتی که خوانده می شد حالِ خوشی داشتند، خصوصاً نام آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریفکه برده می شد.

ایشان مشرّف شده بودند کربلا، زمانیکه از سوریه می رفتند کربلا، در برگشت، با رُفقای جمکران، به دیدن او رفتیم. ایشان در حالیکه اشک می ریخت می گفت: بَه به آقاجونم، فدای آقا جونم. گفتیم خبری است؟ عنایتی به شما شده؟ حرفی نزد. هفتۀ بعد که به جمکران رفتیم به او گفتم: جان امام حسین علیه السلام برایم بگو از حالاتت، معلوم است عنایتی نصیبت شده، پس از گریه های زیاد گفت: در برگشت سه روز سوریه بودم، روز دوم بعدازظهر در یکی از خیابان های بالاشهر کاری داشتم، رفتم آنجا، یادم آمد که نماز نخوانده ام، از یک مغازه دارسؤال کردم، مسجد آن نزدیکی کجاست؟ او گفت: در این اطراف مسجدی نیست، می توانید در مغازۀ من نماز بخوانید. قبول کردم.

بعد از نماز، با او به صحبت نشستم، متوجه شدم که او با اینکه مسیحی است ولی مسلمانان را دوست دارد، از من دعوت کرد شب را به خانه اش بروم، قبول کردم و رفتم. او دربارۀ دین مقدّس اسلام از من سؤالاتی کرد و من از