انتظار چیست، منتظر کیست؟ صفحه 33

1- 38. سوره آل عمران، آیه 200.

2- 39. الغیبه، ص 206، ح 13؛ بحار الانوار، ج 24، ص 219، ح 14.

3- 40. ر.ک؛ البرهان فی التفسیر القرآن، ج 1، ص 334، ح 2.

را به تجدید عهد و بیعت با امام زمان خود سفارش کرده و از آن ها خواسته اند که در آغاز هر روز و حتّی بعد از هر نماز واجب، دعای عهد بخوانند، همه نشان از اهمیّت پیوند (و میثاق) دائمی شیعیان با مقام عظمای ولایت و حجّت خدا دارد.

یکی از مشهورترین دعاهای عهد، دعایی است که مرحوم سیّد بن طاووس آن را در کتاب ارزشمند «مصباح الزائر» به نقل از امام صادق علیه السلام روایت کرده و در ابتدای آن آمده است:

«مَن دَعاء إلیَ اللَّه تَعالی اَرْبَعیِنَ صَباحاً بِهذا اْلعَهْد کانَ مِنْ اَنْصارِ قائِمِناعلیه السلام فَأِنْ ماتَ قَبْلَه اَخْرَجهُ اللَّه تَعالی مِنْ قَبْرِهِ، وَأَعْطاهُ بِکُلِ ّ کَلِمهٍ أَلْف حَسَنه، وَمَحا عَنْهُ أَلْف سیّئَهٍ»؛(1)

«هرکس چهل بامداد، خدا را با این عهد بخواند، از یاران قائم ما خواهد بود، پس اگر پیش از (ظهور) قائم علیه السلام از دنیا برود، خداوند تعالی او را از قبرش خارج می سازد (تا قائم علیه السلام را یاری دهد)، و خداوند به شماره هر کلمه (از آن) هزار حسنه به او عطا کند و هزار بدی را از او بر طرف می سازد».

به دلیل اهمیّت و اعتبار مضمون این دعای شریف در اینجا بخشی از آن را نقل می کنیم:

بعد از ذکر خدا و درود و صلوات بر امام غائب علیه السلام چنین آمده است: