نشانه های یار و چکامه ی انتظار صفحه 46

1- 77. ر.ک. الغیبه / طوسی / ص 436؛ الخرائج / راوندی / ج 3 / ص 1148؛ روضه الواعظین / فتال نیشابوری / ص 484 و در منابع اهل سنت: صحیح مسلم / ج 8 / ص 179؛ سنن ترمذی / ج 4 / ص 477؛ سنن ابن ماجه / ج 2 / ص 1347؛ الدر المنثور / سیوطی / ج 3 / ص 60 و نیز نگاه کنید به: عقد الدرر / حدیث ابن عباس / صص 391 و 392.

همچنین در روایت نبوی، حضرت در ابتدای سخن می فرمایند: «از حدوث ده علامت پیش از برپایی قیامت گریزی نیست...» و آنگاه آن ها را می شمارند و در چهارمین علامت از دابّه یاد می کنند که این خود نصّ بر اشراط الساعه بودن این ده نشانه است.

نکته پنجم: طلوع خورشید از مغرب خود

پیش از این طی روایاتی از جمله احادیث مبین علایم قطعیه که در کتب معتبری چون الارشاد، اکمال الدین، الغیبه نعمانی، و اعلام الوری وارد شده اند، از «طلوع خورشید از مغرب» یاد شد.

نکته ای که در این باره وجود دارد این است که مقصود از خورشید طالع از مغرب چیست؟ آیا منظور همین ستاره ی فروزان منظومه ی شمسی است یا مراد از آن، شمس ولایت و امامت در آخر الزمان، یعنی وجود مقدس امام مهدی علیه السلام است؟

در پاسخ باید گفت: چنان که در یادسپاری های ابتدای بحث گذشت، لسان روایات در باب علایم، به لحاظ زبان شناختی بر دو گونه است:

1 - زبان اخباری ساده 2 - زبان نمادین و سمبلیک.

از جمله مواردی که در آن بکارگیری هر دو نوع زبان های نمادین و غیر نمادین را می توان شاهد بود، همین مسئله ی حاضر است.

1 - استفاده از زبان نمادین: در برخی احادیث وارد شده که