- آغاز سخن 1
- پیش گفتار 6
- فصل اول: معانی و مراحل بیعت 8
- معانی بیعت 8
- بیعت قلبی 10
- بیعت زبانی 11
- بیعت عملی 11
- فصل دوم: موارد بیعت در صدر اسلام 13
- موارد بیعت در اسلام 13
- بیعت پیامبر با اصحاب 13
- بیعت با امام علی علیه السلام 18
- بیعت با امام حسین علیه السلام 19
- بیعت با امام حسن علیه السلام 19
- بیعت با سایر امامان علیهم السلام 20
- بیعت با امام زمان علیه السلام 21
- فصل سوم: بیعت در روایات و ادعیه 23
- بیعت با مهدی از نگاه روایات 23
- فصل چهارم: اصحاب و یاران امام زمان علیه السلام 34
- اصحاب امام زمان 34
- وظایف و تکالیف 35
- بیعت نامه یاران مهدی با آن حضرت 37
- فصل پنجم: بیعت نامه یاران مهدی علیه السلام 37
- سند بیعت نامه 38
- متن بیعت نامه 40
- شرح و توضیح مواد بیعت نامه 42
- دزدی نکردن 43
- زنا نکردن 45
- آدم کشی نکردن 48
- هتک حرمت نکردن 50
- فحش و دشنام ندادن 52
- به خانه ای هجوم نبردن 54
- کسی را نزدن 56
- از حیوان ضعیف کار نکشیدن 57
- با طلا آرایش نکردن 58
- لباس خزّ نپوشیدن لباس حریر و ابریشم نپوشیدن 60
- کفش صدادار به پا نکردن 62
- مسجدی را خراب نکردن 64
- راه را بر کسی نبستن 67
- به یتیم، ظلم و ستم نکردن 69
- ناامن نکردن راه ها 71
- با کسی مکر و حیله نکردن 72
- مال یتیم را به ناحقّ نخوردن 73
- فساد و فحشا نکردن 76
- شراب نخوردن 80
- در امانت خیانت نکردن 83
- خلاف عهد نکردن 85
- مواد غذایی را احتکار نکردن 90
- پناهنده را نکشتن 91
- شکست خورده را تعقیب نکردن 92
- خونی را به ناحقّ نریختن 93
- به شخص مجروح حمله نکردن 94
- لباس زبر پوشیدن 95
- خاک را متکای خود قرار دادن 97
- نان جو خوردن 99
- قناعت کردن و به کم راضی بودن 100
- در راه خدا جهاد و کوشش کردن 103
- بوی خوش استعمال کردن 105
- از پلیدی و نجاست دوری کردن 107
- امر به معروف کردن نهی از منکر نمودن 108
- به چیزی که نمی دانند گواهی ندادن 112
- طلا و نقره ذخیره نکردن 114
- امّا آنچه که امام زمان علیه السلام برای یارانش تعهد می کند: 116
- نتیجه و نگاه کلی 117
خلاف عهد نکردن
«و لا یخلُفُوا العَهْدَ»
یاران امام زمان علیه السلام با آن حضرت بیعت می کنند که به عهد و پیمان ها پایبند باشند و در آن تخلف نکنند.
از این که می گوید با هیچ عهدی مخالفت نکند و هیچ پیمانی را نشکند، معلوم می شود که عهد و پیمان ها، انواع و اقسامی دارد، به این صورت که گاه انسان با مردم عهد و پیمان می بندد، گاه با خودش و گاه نیز با خدای خودش.
عهد انسان با خداوند که مهم ترین عهدها می باشد، همان عهدی است که خدا از انسان ها برای عبادت و پرستش اخذ کرده است:
1 - «وَإِذْ أَخَذَ رَبُّکَ مِنْ بَنِی آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّیتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَی أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ قالُوا بَلَی شَهِدْنا أَن تَقُولُوا یوْمَ الْقِیامَهِ إِنّا کُنّا عَنْ هذا غافِلِینَ»؛(1)
و (به خاطر بیاور) زمانی را که پروردگارت از پشت و صلب فرزندان آدم، ذریه آن ها را برگرفت؛ و آن ها را گواه بر خویشتن ساخت؛ (و فرمود: ) «آیا من پروردگار شما نیستم؟» گفتند: «آری، گواهی می دهیم!» (چنین کرد مبادا) روز رستاخیز بگویید: «ما از این، غافل بودیم؛ (و از پیمان فطری توحید بی خبر ماندیم)»!
2 - «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیکُمْ یابَنِی آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّیطانَ إِنَّهُ
1- 111. سوره اعراف، آیه 172.