نگاهی دوباره به انتظار صفحه 84

موفّقیّت و سعادت آدمی است، امّا شرط کافی برای این مهم نیست. چون، پس از یافتن و فهمیدن، خطر دیگری بر سر راه است و آن، غفلت و بی خبری است. در این مرحله، علم کارساز نیست، بلکه ذکر و تذکر، کارگر است و چاره درد.

مؤمنِ منتظر نیز از این امر، مستثنا نیست. زیرا فتنه ها و جلوه ها و وسوسه ها و زینت ها(1) در دنیا وجود دارند و در دوران غیبت، شدیدتر هم شده اند و طبیعی است که هر یک دل را می لرزاند و سبب غفلت می شود. بنابراین، شیعه منتظر با ذکر و هوشیاری، باید اُنس گیرد و از این «قوّت روح» و «کلید و حیات قلب» و «نور و شفای دل»(2) مدد جوید.

راستی، عجب حکمتی دارد آفرینش خدا، چه زیبا انسان را تربیت می کند! در دل هجوم زینت ها و جلوه ها و دنیا زدگی ها، ذکر و یادآوری نورانیّت و هوشیاری و حلاوت و شیرینی عبادت و خود باوری را به انسان منتظر هدیه می کند و این، نتیجه آمادگی و انتظاری است که وی به چنگ آورده است.

سوم. اصلاح

یکی از آثاری که در هر شیعه منتظر پدیدار می گردد، اصلاح و