تکالیف بندگان نسبت به امام زمان علیه السلام صفحه 472

جناب در خواب یا بیداری در زمان غیبتش را مسئلت نماید، و دلیل بر این از چند وجه است:

وجه اوّل: تمام آنچه بر استحباب دعا کردن برای هر کار مشروعی دلالت دارد، مانند فرموده خدای تعالی: «وَقالَ رَبُّکُمْ ادعُونِی أسْتَجِبْ لَکُمْ» (1)؛ و پروردگار شما فرمود مرا [با خلوص دل]بخوانید شما را اجابت کنم. و فرموده خدای تعالی: «وَاسئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ» (2)؛ و [هر چه خواهید]از فضل خدا مسئلت نمایید. «وَإذَا سألَکَ عِبادِی عَنّی فَإنّی قَریبٌ أُجیبُ دَعْوَهَ الدَّاعِ إذَا دَعَانِ» (3)؛ و چون بندگان من [دور و نزدیکی]من از تو بپرسند پس [بدانند که]من نزدیکم دعای هر که مرا بخواند را اجابت نمایم.

و روایات در این باره متواتر است، از جمله:

1 - از امام صادق علیه السلام است که فرمود: دعا همان عبادت است(4) که خدای - عزّوجل - فرموده: «إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِینَ» (5)؛ همانا آنان که از عبادت من تکبّر ورزند سرافکنده به جهنم خواهند افتاد.

2 - و از آن حضرت علیه السلام است که فرمود: دعا مخزن عبادت است همچنان که ابر مخزن باران است.(6)

3 - و نیز از آن جناب آمده که فرمود: خداوند را بسیار بخوانید که خداوند از بندگان مؤمنش دوست می دارد که او را بخوانند، و به بندگان مؤمن خود

1- 637. سوره مؤمن، آیه 60.
2- 638. سوره نساء، آیه 32.
3- 639. سوره بقره، آیه 186.
4- 640. اصول کافی، 2/467.
5- 641. سوره مؤمن، آیه 60.
6- 642. اصول کافی، 2/471.