بدعت معیارها و پیامدها صفحه 119

رسول خدا (ص) در سال دهم هجرت، روز بیست و پنجم ذی‌قعده برای انجام اعمال حج حرکت کردند. عایشه می‌گوید: نه آن حضرت و نه سایر مردم، ذکری جز اعمال حج نداشتند. وقتی که به منزل «سرَف» رسیدند، رسول خدا - که به همراه تعدادی از اشراف، قربانی به همراه داشت - فرمان داد جز کسانی که قربانی به همراه آورده‌اند، بقیه با انجام دادن مناسک عمره، از احرام عمره بیرون بیایند و به زنان خود نیز فرمان داد تا پس از انجام مناسک عمره، از احرام بیرون بیایند. وقتی به زنان خود چنین فرمود، گفتند: چه چیز مانع می‌شود تا شما نیز مانند ما از احرام بیرون بیایید؟ فرمود: «من قربانی خود را با خود آورده‌ام و تا آن را نحر نکنم، از احرام بیرون نخواهم آمد» .(1)

روایات بسیاری درباره این واقعه و فرمان پیامبر اکرم (ص) دراین‌باره نقل شده است که در اینجا برخی از آنها را می‌آوریم.

«أبی داود» نقل کرده است:

پیامبر اکرم (ص) به اصحاب خود فرمان داد ابتدا عمره به‌جا آورند؛ به این صورت که طواف کنند و پس از آن تقصیر نموده، از احرام بیرون بیایند، مگر کسانی که قربانی به همراه خود آورده باشند. بعضی در اعتراض به سخن آن حضرت گفتند: «آیا در حالی به سوی مِنا حرکت کنیم که آب غسل از ما می‌چکد» ! این خبر به رسول خدا (ص) رسید و فرمود:

«إنِّی لَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِی مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أهْدَیْتُ، وَ لَوْ لاَ أَنَّ مَعِیَ الْهَدْیَ لأَحْلَلْتُ. . .» ؛ «به یقین اگر از قبل می‌دانستم چنین خواهد شد، به همراه خود قربانی