بدعت معیارها و پیامدها صفحه 131

این روایت، دلالت آشکار و صریحی بر اعتراض به اقامه نماز تراویح به جماعت است.

از نافع، غلام عبدالله بن عمر نقل است که عبدالله بن عمر در ماه رمضان پشت سر امام، نماز [تراویح] نمی‌خواند.(1)

امیرمؤمنان، علی بن ابی‌طالب (ع) نیز در زمان خلافت خود مردم را از ادای نماز تراویح به جماعت - به این جهت که این کار بدعت است - نهی فرمود. از آن حضرت روایت شده است که چون مردم در کوفه دورش را گرفتند و از وی خواستند برای آنان امامی تعیین کند تا نافله ماه رمضان را برایشان اقامه کند، امام (ع) آنها را از این کار بازداشت و به آنها فهماند که این کار، مخالف سنت است. آن‌گاه مردم آن حضرت را ترک کردند و از میان خود کسی را جلو انداختند تا به او اقتدا کنند. امیرمؤمنان حضرت علی (ع) امام حسن (ع) را نزد آنان فرستاد و او درحالی‌که تازیانه در دست داشت، در مسجد بر آنان وارد شد و تا چشم آن جماعت به او افتاد، به سوی درها دویدند و فریاد

وا عُمَراه(2)سر دادند. (3)

در روایت دیگری از امام صادق (ع) آمده است:

چون امیرمؤمنان، حضرت علی (ع) به کوفه آمد، به حضرت حسن بن علی (ع) فرمان داد تا در میان مردم ندا کند: «هیچ نمازی در ماه رمضان در مساجد به جماعت خوانده نمی‌شود» . امام حسن (ع) آنچه را که فرمان امام علی (ع) بود، در میان مردم اعلام کرد و چون مردم سخنان

1- نصب الرّایة، زیلعی، ج ٢، ص١۵۴.
2- وا عمراه یعنی آه ای عمر کجایی که ببینی! مترجم
3- ر. ک: شرح نهج البلاغه، ابن ابی‌الحدید، ج ١٢، ص ٢٨٣.