بدعت معیارها و پیامدها صفحه 4

نادِمِینَ)«مبادا به گروهی از روی ناآگاهی آسیب برسانید و از کرده خود پشیمان شوید» . حجرات:۶(1)«و با آنان به روشی که نیکوتر است، استدلال و مناظره کن» . نحل:١٢۵(2)«اگر راست می‌گویید، دلیل خود را [بر این موضوع] بیاورید» . بقره:١١١(3)«من جز آنچه را مصلحت می‌بینم به شما ارائه نمی‌دهم» . غافر:٢٩ .شنیده نمی‌شود. . . .

در این مرحله است که حکم، به حکم ستمگرانه بدل می‌شود که زبانِ اندیشه و برهان را نمی‌شناسد و بوی عدل و انصاف از آن به مشام نمی‌رسد. فضای قرآن محمدی که بازدارنده از اختلاف و درگیری است نیز به فضای جاهلیتی کینه‌توز تبدیل خواهد شد که گویا خداوند را بر آن هیچ سلطه و حاکمیتی و سخنش را در آن هیچ جایگاهی نیست. دردناک‌ترین مسئله در این نگرش کوته‌بینانه، این است که اهل این دیدگاه، برای تسلط بر احساساتِ توده و عامه مردم و سوق دادن آنان به سویی که خود می‌خواهند، به نام اسلام سخن می‌گویند؛ عبای دین توحید بر سر می‌کشند و خود را با ادعای پیروی ظاهری از شریعت، خدمتگزار جامعه می‌خوانند.

یکی از این مسائل، مسئله‌ای است که شریعت اسلام آن را «بدعت» نامیده است. بدعت، یکی از مفاهیم اصیل اسلامی است که هدف از تشریع آن، محافظت از دین خدای تعالی و آنچه [به‌عنوان شریعت آسمانی] نازل فرموده در برابر خطر دست بردن و افزودن چیزی بر آن است و نیز صیانت از رسالت خداوند متعال از اعتقادات و شرعیات در

1- توجهی نمی‌شود. اینجاست که مسئله از روش صحیح ( جادِلْهُمْ بِالَّتِی هِیَ أَحْسَنُ)
2- و نیز قاعده قرآنی ( هاتُوا بُرْهانَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ)
3- آشکارا خارج می‌شود و به سوی تاریکی‌ها پیش می‌تازد و در آن صدایی جز آوای شوم و فرعونی ( ما أُرِیکُمْ إِلاَّ ما أَری)