بدعت معیارها و پیامدها صفحه 40

حرف بدی زدی» . ضحاک گفت: «عُمَر از این کار نهی کرده است» . سعد گفت: «رسول خدا (ص) این کار را انجام داده است و ما نیز به همراه آن حضرت همین کار را کرده‌ایم» .

«زُهْری» از سالم روایت کرده است که وی گفت:

با ابن‌عمر در مسجد نشسته بودیم که مردی از اهل شام آمد و از وی درباره حکم عمره تمتع پرسید. ابن عمر در پاسخ او گفت: «کار خوب و زیبایی است» . مرد شامی گفت: «پدر تو از این کار جلوگیری کرده [است]» ! گفت: «وای بر تو! اگر پدرم از این کار نهی کرده باشد، اما پیامبر خدا (ص) ، خود، این عمل را انجام داده و به انجام آن نیز فرمان داده است، آیا باید نظر و رأی پدرم را بپذیرم یا رأی و نظر رسول خدا را! برخیز و از نزد من برو» .(1)

کسانی هستند که مواردی را بر دین می‌افزایند و چنین می‌پندارند که به نوعی برتر از دیگران شده یا به رتبه فضل و دانشی دست یافته‌اند؛ زیرا چنین فردی در اثر زیاده‌روی، روشی غیرطبیعی و غیرعادی در عبادت ابداع کرده است. ولی در حقیقت با این کار، هم در ادای حقوق خدا و هم در ادای حقوق مردم کوتاهی می‌کند؛ از روح دین، اجتماعی‌بودن شریعت، حیات امت و وظایف رسالت بسیار دور افتاده است؛ از اطاعت و عبودیت خدا بیرون رفته، در برابر حکم خدا به حکم خود عمل می‌کند. گویا آنان این سخن خدا را نشنیده‌اند که می‌فرماید:

(قُلْ أَ تُعَلِّمُونَ اللهَ بِدِینِکُمْ وَ اللهُ یَعْلَمُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الأَرْضِ وَ اللهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ) (حجرات: ١۶)

بگو آیا دین‌داری خود را به خدا می‌آموزید! او تمام آنچه را در آسمان‌ها و زمین است، می‌داند و خداوند از همه چیز آگاه است.