بدعت معیارها و پیامدها صفحه 47

خارج‌شدن از این دایره بی‌شک مقدمه پیمودن راه بدعت است؛ زیرا خارج‌شدن از دو حصار امن است:

نخست قرآن، همان کتاب معصومی که خدای تعالی درباره آن فرموده است:

(وَ إِنَّهُ لَکِتابٌ عَزِیزٌ * لا یَأْتِیهِ الْباطِلُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ

تَنْزِیلٌ مِنْ حَکِیمٍ حَمِیدٍ) (فصلت: ۴١ و ۴٢)

و به راستی که آن کتابی ارجمند است، [که] باطل [نه] از پیش روی آن و [نه] از پشت سر به سویش نمی‌آید؛ وحی [نامه]ای است از حکیمی ستوده [صفات].

دوم، سیره پاک و برخوردار از عصمتِ خاتم پیامبران و سید رسولان که خدای تعالی درباره‌اش می‌فرماید:

(ما ضَلَّ صاحِبُکُمْ وَ ما غَوی * وَ ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوی * إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْیٌ یُوحی) (نجم: ٢ - ۴)

[که] یار شما نه گمراه شده و نه در نادانی مانده، و از سر هوس سخن نمی‌گوید، این سخن به جز وحی‌ای که بر او نازل شده [است] نیست.

به حکمت و لطف و مشیت الهی، خط نبوت از طریق امامت امتداد می‌یابد. بنابراین، آنان نیز حافظ دین خداوند متعال هستند و دانش خود را از کتاب و سنت دریافت می‌کنند.

براساس آنچه بیان شد، روشن است خروج از حد و مرزی که خدای سبحان تعیین فرموده است، سبب و زمینه‌ساز راه بدعت‌گذاران است. از این‌رو معقول نیست سنت را به سنت نبوی و سنت صحابه تقسیم کنیم و سنت صحابه را حجتی شرعی بدانیم. درحالی‌که نه مستند به کتاب است و نه مستند به سنت!