بدعت معیارها و پیامدها صفحه 96

بسیاری از کسانی هستند که در پاره‌ای از موارد، اعمال مسلمانان را موصوف به بدعت می‌کنند، تنها به این دلیل که در مورد آن عمل، دلیل خاصی وارد نشده است. در چنین مواردی باید گفت که این افراد هم خود گمراه هستند و هم دیگران را گمراه می‌کنند. تنها بدین سبب که میان دلیل خاص با دلیل عام فرق نمی‌گذارند و تنها دلیل خاص را حجت شرعی می‌دانند. درحالی‌که کتاب و سنت آکنده از ضوابط و قوانین عام و کلی است که به برخی از موارد آن اشاره می‌شود.

خدای سبحان می‌فرماید: ( لَنْ یَجْعَلَ اللهُ لِلْکافِرِینَ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً) ؛ «خداوند هرگز بر [زیانِ] مؤمنان، برای کافران راه [تسلطی] قرار نداده است» . (نساء:١۴١) این آیه، هرگونه حاکمیت کافر بر مؤمن را نفی می‌کند و همان‌گونه که از آن برمی‌آید، این تسلط ممکن است به وسیله دگرگونی و پیشرفت تمدن‌ها و فراوانی ارتباطات و نو شدن روابط میان مردم، شکل‌های مختلفی به خود بگیرد، به گونه‌ای که در دوران رسالت، تسلط رایج همان تسلط فرد بر فرد (فرد کافر بر فرد مسلمان) بود؛ برای مثال، مسلمانی برده زرخرید کافری می‌شد یا کافری مصحف شریف را به هر شکل به تملک خود درمی‌آورد. ولی در زمان حاضر، راه‌های تسلط و نفوذ کفار بر مسلمانان آن‌قدر زیاد است که بدون هیچ ملاحظه‌ای می‌توان از آنها سخن گفت؛ آنجا که شیوه‌های دخالت کافران در سرنوشت حکومت‌ها و ملت‌های مسلمان چنان زیاد شده که برخی از رؤسای حکومت‌های اسلامی همچون اسیرانی در دست استکبار جهانی هستند!

پروردگار متعال در کلامی دیگر فرموده است: ( وَ تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التَّقْوی وَ لاتَعاوَنُوا عَلَی الإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ) ؛ «و در نیکوکاری و پرهیزگاری با