مناجات منتظران جلد 1 صفحه 139

1- اصول کافی، کتاب الایمان والکفر، باب الرّضا بالقضاء، ح11.

این اعتقاد به درجات بالای ایمان اختصاص دارد و مراتب پایین تر از آن محروم هستند. کسانی که به این درجه والا از ایمان ارتقا یابند، وقتی از خداوند طلب عافیت و شفا می کنند، به خاطر ناخشنودی از تقدیر الهی در حق آنان نیست و این همان دعایی است که امام صادق علیه السلام اجابتش را تضمین فرموده اند.

3- یقین به اجابت

سومین ادب قلبی در دعا این است که انسان با یقین به اجابت، خدای خود را بخواند. در فصل گذشته به مناسبت بحث درباره شرایط اجابت توضیح دادیم که یکی از مهم ترین آنها «اقبال قلبی» است و به همین مناسبت احادیثی را نقل کردیم که در آنها پس از سفارش به اقبال قلبی، یقین به اجابت را از دعاکننده خواسته بودند. آن احادیث شواهدی هستند بر نکته ای که اکنون در مقام بیان آن هستیم؛ یعنی دعاکردن با حال یقین به اجابت. وجود چنین حالی در هنگام دعا شور و حرارت فوق العاده ای در انسان ایجاد می کند که اگر به جای یقین، گمان یا شک و یا احتمال باشد، هرگز آن شور و شوق در هنگام دعا به وجود نخواهد آمد. ما ملاحظه می کنیم که ائمّه علیهم السلام سفارشات متعدّدی در این زمینه فرموده اند. از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند:

اِذا دَعَوتَ فَظُنَّ اَنَّ حاجَتَکَ بِالبابِ.(1)

هرگاه دعا می کنی، یقین داشته باش که حاجتت دَمِ در است.

قبلاً درباره اینکه کلمه «ظن» در مواردی به معنای یقین به کار می رود، دلائل و شواهدی را ارائه کرده ایم. دَمِ در دیدن حاجت کنایه از یقین داشتن به اجابت دعاست. همین مطلب با تعبیر «یقین» از رسول گرامی اسلام صلّی الله علیه و آله و سلّم نقل شده است:

اُدعُو اللهَ وَ اَنتُم مُوقِنُونَ بِالإجابَه.(2)

در حالی که یقین به اجابت دارید، دعا کنید.ی.