مناجات منتظران جلد 1 صفحه 162

1- همان، ح4.

2- مرآه العقول، ج12، ص76.

محبوب و پسندیده است. امام صادق علیه السلام می فرمایند:

اِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ کَرِهَ اِلحاحَ النّاسِ بَعضِهم عَلی بَعضٍ فی المَسأَلَهِ وَ اَحبَّ ذلِکَ لِنَفسِهِ.(1)

خدای عزّ و جل اصرار مردم را به یکدیگر در مورد درخواست هایشان نمی پسندد امّا این امر را نسبت به خود دوست می دارد.

کسی که بر انجام خواسته اش در برابر فرد دیگری مانند خود اصرار می ورزد، عزّت و آبروی خود را در معرض فروش می گذارد؛ در حالی که معلوم نیست در مقابلش چیزی به دست می آورد یا خیر و اگر به دست می آورد به قیمت آبرو و اعتباری که برای آن صرف کرده، می ارزد یا خیر. به هر حال خداوند نمی پسندد که مردم در انجام خواسته هایشان به یکدیگر اصرار بورزند. امّا نسبت به خودش این امر را دوست دارد. انسان هرچه در برابر خدای بزرگ بر انجام خواسته اش بیشتر اصرار کند، نه تنها کوچک و خوار نمی گردد، بلکه ذلّت و کوچکی در برابر خالق هستی عین عظمت و بزرگی است.

به طور کلّی یکی از چیزهایی که باید در دعا کردن مورد توجّه و عمل انسان باشد، «عزیمت در سؤال» است. عزیمت یعنی عزم و قصد جدّی و اساسی، و کسی که خواسته ای را به پیشگاه خالق منّان عرضه می دارد باید به صورت قاطع و بدون قید و شرط بر رسیدن به آن مصمّم باشد. از این رو پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

لا یَقُل اَحَدُکُم: اللّهُمَّ اغفِر لی اِن شِئتَ، اللّهُمَّ ارحَمنی اِن شِئتَ وَلیَعزِمِ المَسأَلَهَ.(2)

هیچ یک از شما نباید (در مقام دعا کردن) بگوید: خدایا اگر می خواهی از من درگذر، خداوندا اگر می خواهی به من رحم کن، بلکه باید نسبت به درخواست خود عزم و جدّیّت داشته باشد.ق.