مناجات منتظران جلد 1 صفحه 205

1- بحارالانوار، ج95، ص285، ح1، به نقل از الدّعوات راوندی.

بسیاری از ما اگر بشنویم که کسی از خدا طلب صبر می کند، فکر می کنیم که چه دعای خوبی می کند و چه بسا متوجّه نشویم که دعایش، دعای برای گرفتار شدن است. با تذکّر امام زین العابدین علیه السلام روشن می شود که درخواست صبر یعنی درخواست بلا و گرفتاری. چون صبر حالتی است که در هنگام بلا پیش می آید و در حال رخاء (آسایش و عافیت) مصیبتی نیست تا صبر بر آن معنا داشته باشد. آنگاه می فهمیم که باید به جای طلب صبر از خداوند، عافیت را بخواهیم و به دنبالش توفیق شکرگزاری بر آن را. چون اگر کسی عافیت داشته باشد ولی شکر آن را ادا نکند، نعمت عافیت برای او تبدیل به نقمت می شود. لذا هرکس عافیت می خواهد، باید توفیق شکر آن را هم بخواهد تا گرفتار نقمت نشود.

حدیث دیگری که آن هم دعا کردن صحیح را آموزش می دهد، منقول از پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم است. ایشان به عیادت بیماری رفتند و از او درباره حالش سؤال کردند. او گفت:

با شما نماز مغرب را (به جماعت) خواندیم، پس شما سوره قارعه را قرائت فرمودید. من در همان حال دعا کردم و گفتم: «خدایا اگر نزد تو گناهی دارم که می خواهی بابت آن در آخرت، عذابم کنی، پس این عذاب را در دنیا تعجیل کن». پس از این دعا به این حالی که می بینی درآمدم!

پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

بِئسَما قُلتَ، اَلّا قُلتَ: «رَبَّنا آتِنا فی الدُّنیا حَسَنَهً وَ فِی الآخِرَهِ حَسَنَهً وَقِنا عَذابَ النّارِ».

چه بد گفتی! چرا چنین نگفتی: «ای پروردگار ما، در دنیا به ما نیکی و در آخرت هم نیکی عطا فرما و ما را از عذاب آتش مصون بدار».

سپس برای او دعا کردند تا حالش خوب شد.(1)

در این حدیث هم روشن است که آن بیمار به حساب خودش، دعای خیر برای خودن.