مناجات منتظران جلد 1 صفحه 215

1- انعام/ 42 و 43.

پروردگار خویش دست نیاز بلند کرده و تضرّع نمایند. دوم اینکه خداوند بندگان را به خاطر عدم تضرّع در حال بلا مورد توبیخ و سرزنش قرار داده و علّت آن را قساوت قلب و بازیچه شیطان شدن آنها دانسته است.

همچنین در قرآن کریم می خوانیم که خدای متعال خطاب به رسول گرامی اش صلّی الله علیه و آله و سلّم می فرماید:

قُل ما یَعبَؤُ بِکُم رَبّی لَولا دُعاؤُکُم.(1)

بگو اگر دعای شما نباشد پروردگارم به شما اعتنایی نمی کند.

این آیه شریفه اهمیّت و جایگاه منحصر به فرد دعا را در دستگاه الهی به صراحت آشکار می سازد. علاوه بر آیات قرآنی، در احادیث هم دعا نکردن مورد مذمّت واقع شده است. به عنوان نمونه از رسول گرامی اسلام صلّی الله علیه و آله و سلّم نقل شده که فرمودند:

تَرکُ الدُّعاءِ مَعصِیَهٌ.(2)

دعا نکردن معصیت و گناه است.

به نظر می رسد بهتر و رساتر از آنچه در قرآن و احادیث آمده است، نمی توان بر ارجحیّت دعا و مذمّت ترک آن تأکید نمود. حال این منطق را با آنچه اولیای ساختگی مولوی مدّعی اش بوده اند مقایسه کنید تا بطلان ادّعای او بیش از پیش روشن شود. خوب است یک بار دیگر فرمایش زیبای امام صادق علیه السلام را در مورد جایگاه منحصر به فرد دعا مورد تأکید قرار دهیم که فرمودند:

عَلَیکُم بِالدُّعاءِ فإنَّکُم لا تَقَرَّبُونَ بِمِثلِهِ.(3)

بر شماست دعا کردن زیرا از هیچ طریقی مانند آن تقرّب (به خداوند) پیدا نمی کنید.3.