مناجات منتظران جلد 1 صفحه 22

1- مکارم الاخلاق، ص463.

اِنّ اللهَ تبارَکَ وَ تَعالی یَعلَمُ ما یُریدُ العبدُ اِذا دَعاهُ ولکِنّه یُحِبُّ أَن تُبَثَّ الیهِ الحَوائِجُ فَاِذا دَعَوتَ فَسَمِّ حاجَتَکَ.(1)

خدای متعال حاجت بنده اش را- آنگاه که او را می خواند - می داند ولی دوست دارد که نیازها به درگاهش عرضه شود، پس هنگامی که دعا می کنی، نیازت را به زبان بیاور.

روشن است که دوست داشتن خداوند به جهت فایده ای که خود می برد نیست. او بی نیاز مطلق است. و بندگانش چه نیازهای خود را به زبان بیاورند یا در دل نگه دارند، به حال او تفاوتی نمی کند. امّا به زبان آوردن حاجات، نیاز انسان را به خداوند برای خود بنده وجدانی تر و ملموس تر می سازد و این همان حقیقتی است که روح بندگی خدا را تشکیل می دهد و لذا بسیار بسیار ارزشمند و قیمتی است.

دعا: مغز عبادت

یکی از حکمت های گرفتار شدن انسان به وسیله خداوند، این است که احتیاج و عجز او را برایش آشکار سازد و زمینه دعا و تضرّع را در او فراهم آورد. در قرآن کریم به این حقیقت مهم چنین اشاره شده است:

وَ لَقَد اَرسَلنا اِلی اُمُمٍ مِن قَبلِکَ فَأَخَذناهُم بِالبَأساءِ وَ الضَّراءِ لَعَلَّهُم یَتَضَرَّعُون.(2)

و ما (رسولانی) به سوی امّت های پیش از تو فرستادیم، سپس آنها را به سختی و بیچارگی گرفتار ساختیم شاید به تضرّع افتند.

فَلَولا اِذا جاءَهُم بَأسُنا تَضَرَّعُوا ولکِن قَسَت قُلُوبُهم وَ زَیَّنَ لَهُم الشَّیطانُ ما کانُوا یَعمَلُونَ.(3)3.