مناجات منتظران جلد 1 صفحه 32

1- اصول کافی، کتاب الدُّعاء، باب الهام الدُّعاء، ح2.

2- بحارالانوار، ج93، ص363، ح2، به نقل از الخصال و معانی الاخبار.

می دهد و یا او را در حال غفلت رها می سازد. البتّه اعمال اختیاری ما انسان ها - از جمله اهتمام ورزیدن یا بی توجّهی به امر دعا - در اینکه خدای متعال چه رفتاری با ما داشته باشد، مؤثّر است و کسانی که به فراموشی دعا مبتلا می گردند، نوعاً عقوبت برخی اعمال زشت خود را می چشد.

ترک دعا؛ معصیت و گناه

آری، اگر انسان خود را مقیّد و ملزم کند که در همه شرایط- به خصوص در وقت گرفتاری- پیش از هرچیز و هر کار به درگاه الهی روی آورد و حفظ و صیانت خود را از او طلب نماید، آن گاه خود را بیشتر در معرض لطف خاصّ پروردگارش قرار می دهد که به او دعا را «الهام» و «اعطاء» نماید. امّا اگر چنین نکند، فراموشی دعا خود معصیت و گناهی برایش محسوب می شود.

البتّه فراموش کردن یک امر، اختیاری نیست. امّا مقدّمات و زمینه های آن اختیاری است. ممکن است انسان در اثر ارتکاب برخی گناهان از این لطف خاصّ الهی محروم شود. یکی از همین گناهان ضعف و سستی در اعتقاد به توحید پروردگار متعال می باشد که آن هم به نوبه خود معلول کوتاهی های دیگر انسان در انجام وظیفه بندگی اش است.

به هر حال کوتاهی کردن انسان از دعا به پیشگاه الهی یا عمدی و اختیاری است و یا از روی فراموشی و غیراختیاری که این حالت دوم نیز به خاطر کوتاهی کردن در انجام دادن مقدّمات اختیاری آن است که نهایتاً به خود انسان برمی گردد. این است که پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:

تَرکُ الدُّعاءِ مَعصِیَهٌ.(1)

دعا نکردن گناه است.

نتیجه این همه تأکید و اصرار بر امر دعا این است که انسان متوجّه شود باید در0.