مناجات منتظران جلد 1 صفحه 45

علی یَدَی مشن وَ مِن قِبَلِ مَن وَ قَد عَلِمتُ اَنَّ عِلمَهُ عِندَکَ وَ اَسبابَهُ بِیَدِکَ وَ أنتَ تَقسِمُه بِلُطفِکَ وَ تَسَبِّبُه بِرَحمَتِکَ. اللّهُمَّ فَصَلِّ عَلی مُحمّدٍ وَ آلِهِ واجعَل یا رَبِّ رِزقَکَ لی واسِعاً وَ مَطلَبُه سَهلاً و مَأخَذَهُ قریباً ولا تُعَتِّننی بِطَلَبِ ما لم تُقَدِّر لی فیه رِزقاً فانَّکَ غَنِیٌّ عَن عَذابی وَ أنا فقیرٌ اِلی رَحمَتِکَ فَصَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ جُد علی عَبدِکَ بِفَضلِکَ انَّکَ ذو فَضلٍ عَظیمٍ.(1)

بارالها من به جایگاه روزی خود آگاهی ندارم و صرفاً مطابق افکاری که به قلبم خطور می کند، به دنبال طلب آن در سرزمین های مختلف هستم. بنابراین من همچون افراد سرگردان به دنبال مطلوب خود هستم؛ نمی دانم (آنچه طلب می کنم) در دشت است یا در کوه، در زمین است یا در آسمان، در خشکی است یا در دریا و به دست چه کسی و از طرف کیست. و در عین حال به خوبی آگاهم که علم آن (روزی من) نزد تو و اسبابش به دست توست و تو آن را به لطف خویش تقسیم می فرمایی و به سبب رحمت خود زمینه هایش را فراهم می نمایی.

(حال که چنین است) پس بارالها بر پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و آل او درود بفرست وروزی خود را برای من وسیع و راه طلب آن را آسان و محلّ به دست آوردن آن را نزدیک قرار ده و مرا در طلب کردن آنچه روزی ام در آن مقدّر نفرموده ای، به رنج و زحمت نینداز، همانا تو از عذاب کردن من بی نیازی و من به رحمت تو محتاجم. پس بر پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم و خاندان ایشان درود فرست و با فضل خود بر بنده ات ببخش، که تو صاحب فضلی عظیم هستی.

مضامین این دعای زیبا به خوبی نقش بی بدیل فضل و عنایت الهی را در روزی رساندن به بندگانش نشان می دهد. کسی که از عمق دل خویش این نقش را باور کرده باشد، به راحتی تأثیر دعا را در سرازیر شدن روزی به انسان می پذیرد. البتّه باید توجّهل.