مناجات منتظران جلد 1 صفحه 50

1- فصل آینده از همین بخش.

2- بحارالانوار، ج93، ص289، ح5، به نقل از الخصال.

انسان ها به چشم می خورد. ایشان در ادامه فرمایش خود، چنین آورده اند:

وَلَو أَنَّهُم اِذا نَزَلَت بِهِم النِّقَمُ وَ زالَت عنهم النِّعَمُ فَزَعُوا اِلی اللهِ بِصِدقٍ مِن نِِیّاتِهِم وَلَم یَهِنُوا وَ لَم یُسرِفُوا لَاَصلَحَ اللهُ لهم کُلِّ فاسدٍ وَ لَرَدَّ عَلیهم کُلَّ صالحٍ.(1)

و اگر ایشان (گناهکاران) در هنگام فرود آمدن بلاها و از دست رفتن نعمت ها، با صدق نیّت به خدا پناه آورده و به او استغاثه می کردند و سستی به خرج نمی دادند و (در انجام گناه) زیاده روی نمی نمودند؛ خداوند هر فساد و تباهی را برای ایشان اصلاح می فرمود و هر امر شایسته را به ایشان باز می گرداند.

«فَزَعَ إلی...» در عربی به معنای «پناه آوردن و استغاثه کردن به ...» می باشد.(2) مضمون فرمایش مولا این است که اگر انسان های گناهکار در وقت فرود آمدن بلا به درگاه خدا روی آورده و از او کمک می خواستند، گرفتاری هایشان رفع می شد و نعمت های از دست رفته به ایشان باز گردانده می شد. پس تداوم بلاها و مصیبت ها به خاطر کوتاهی کردن خود مردم در روی آوردن به دعا و ثنای الهی است.

امیرالمؤمنین علیه السلام در یکی دیگر از فرمایش های خود بر ضرورت دعا هنگام بلا تأکید صریح فرموده اند:

اِنَّ لِلّهِ سُبحانَه سَطَواتٍ وَ نَقِماتٍ فاذا نَزَلَت بکم فادفَعُوها بالدُّعاءِ فَاِنّه لا یَدفَعُ البَلاءَ اِلّا الدُّعاءُ.(3)

همانا خدای سبحان قهرها و عقوبت ها دارد، پس در هنگام فرود آمدن آنها بر شما، به وسیله دعا آنها را دفع کنید، چرا که بلا را چیزی جز دعا دفع نمی نماید.2.