مناجات منتظران جلد 1 صفحه 96

که عملاً او را به آن آتش نزدیک کند. پس کسی که عملاً از آتش جهنّم ترسی ندارد، حقّ وعید (تهدید) را در این خصوص ادا نکرده و به نوعی مرتکب خیانت در حقّ پروردگارش شده است.

{5} وَ الخامِسَهُ: أنَّکُم قُلتُم أنَّکُم تَرغَبُونَ فی الجَنَّهِ وَ اَنتُم فی کُلِّ وَقتٍ تَفعَلُونَ ما یُباعِدُکُم مِنها فأینَ رَغبَتُکُم فیها؟

پنجم اینکه شما گفتید که به بهشت شوق و رغبت دارید در حالی که همواره مرتکب کارهایی می شوید که شما را از آن دور می سازد، پس شوق و رغبت شما (به بهشت) کجاست؟

اگر انسان حقیقتاً راغب و شائق به چیزی باشد، به دنبالش می رود و آن را - از راه های معمولش - طلب می کند؛ پس اگر کسی حقیقتاً شوق و رغبت به بهشت داشته باشد، کاری نمی کند که عملاً از آن دور شود. از این رو ارتکاب گناهان با وجود شوق به بهشت سازگار نیست و نوعی خیانت به خداوند درخصوص وعده هایش به شمار می آید.

{6} و السّادِسَهُ أنَّکُم اَکَلتُم نِعمَهَ المَولی و لَم تَشکُرُوا عَلَیها.

ششم اینکه شما نعمت مولی (خداوند) را خوردید ولی شکر آن را بجا نیاوردید.

اعطای هر نعمتی از سوی خداوند به بنده، حقوقی را بر عهده فرد واجب می کند که تنها با شکر آن نعمت ادا می گردد. شکر هر نعمتی هم مراتب مختلف دارد: قلبی، زبانی و عملی.(1)

کوتاهی در ادای شکر نعمت های پروردگار، خیانت در آنها محسوب می گردد.

{7} و السابِعَهُ اَنَّ اللهَ اَمَرَکُم بِعَداوَهِ الشَّیطانِ و قالَ: «اِنَّ الشیطانَ لَکُم عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوّاً»(2) فَعادَیتُمُوهُ بِالقَولِ وَ والَیتُمُوهُ بِالمُخالَفَهِ.(3)د.