- مقدمه 1
- 1- نیکی دنیا و آخرت 6
- 2- صبر و ثبات 7
- 3- بار مسئولیت 8
- 4- حریم دل 9
- 5- ایمان و غفران 10
- 6- ایمان و اطاعت 11
- 7- گناه و اسراف 12
- 8- لبیک به ندای آسمانی 13
- 9- ستم به خویش 15
- 10- دوری از ستمگران 16
- 11- صبر و عاقبت به خیری 17
- 12- مولا خداست 18
- 13- نسل با ایمان 19
- 14- شرح صدری 21
- 15- وسوسه های شیطان 22
- 16- عذاب دوزخ 23
- 17- خانواده باتقوا 24
- 18- آمرزش اهل توبه 25
- 19- شکر و رضا 26
- 20- حقّ نعمت 27
- 21- دعا به نیکان 28
- 22- توکل و انابت 29
- 23- کینه زدایی 30
طلب کرد و نیز «مسلمان مردن» را. زیرا بسیارند کسانی که در حال مرگ، با شک و بیاعتقادی از دنیا می روند و «عاقبت به شرّ» می شوند.
خواجه عبداللّه گوید: خدایا! پاکم کن، آن گاه خاکم کن.
12- مولا خداست
أَنْتَ وَلِیُّنا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا وَ أَنْتَ خَیْرُ الْغافِرینَ (155)
وَ اکْتُبْ لَنا فی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَةً وَ فِی الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنا إِلَیْک (اعراف، 155- 156)
ترجمه:
پروردگارا! تو سرپرست مایی، پس ما را بیامرز و رحم کن و تو بهترین آمرزندگانی. و در دنیا و آخرت، برای ما نیکی و پاداش بنویس، همانا ما به سوی تو روی آورده ایم.
***