- مقدمه 1
- 1- نیکی دنیا و آخرت 6
- 2- صبر و ثبات 7
- 3- بار مسئولیت 8
- 4- حریم دل 9
- 5- ایمان و غفران 10
- 6- ایمان و اطاعت 11
- 7- گناه و اسراف 12
- 8- لبیک به ندای آسمانی 13
- 9- ستم به خویش 15
- 10- دوری از ستمگران 16
- 11- صبر و عاقبت به خیری 17
- 12- مولا خداست 18
- 13- نسل با ایمان 19
- 14- شرح صدری 21
- 15- وسوسه های شیطان 22
- 16- عذاب دوزخ 23
- 17- خانواده باتقوا 24
- 18- آمرزش اهل توبه 25
- 19- شکر و رضا 26
- 20- حقّ نعمت 27
- 21- دعا به نیکان 28
- 22- توکل و انابت 29
- 23- کینه زدایی 30
در درگهت یکی ز غلامانمنام تو زینت لب و دندانم
غفاری و کریم و خطا پوشیمن صاحب معاصی پنهانم
شاید مرا نگاه تو گیرد دستور نه فریب خورده شیطانم
یک لحظه گر نظر فکنی بر منیک عمر، سرفرازم و خندانم
پذیرش «ولایت خدا»، انسان را از سلطه های دیگر می رهاند. خدا مولای مؤمنان است، پس اهل ایمان هم باید رو به سوی او کنند و از او رحمت و غفران و حسنات بخواهند.
13- نسل با ایمان
رَبِّ اجْعَلْنی مُقیمَ الصَّلاةِ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاءِ (40)
رَبَّنَا اغْفِرْ لی وَ لِوالِدَیَّ وَ لِلْمُؤْمِنینَ یَوْمَ یَقُومُ الْحِساب (ابراهیم، 40- 41)