نقش مردم در انقلاب جهانی حضرت مهدی علیه‌السلام صفحه 139

آن حضرت افزون بر اینکه در گزینش کارگزاران حکومت از جنبه شایستگی در مدیریت حساسیت نشان می‌دهد، نظارت ویژه‌ای را نیز بر اعمال آنها، به کار می‌بندد.

امیر مؤمنان علیه السلام در بارة اهتمام حضرت مهدی علیه السلام به مسئولیت‌های کارگزاران خود، می‌فرماید:

... أَلَا وَ فِی غَدٍ وَ سَیَأْتِی غَدٌ بِمَا لَا تَعْرِفُونَ یَأْخُذُ الْوَالِی مِنْ غَیْرِهَا عُمَّالَهَا عَلَی مَسَاوِئِ أَعْمَالِهَا؛(5)آگاه باشید که فردا ـ و که داند که فردا چه پیش آرد ـ فرمانروایی، که از این طایفه ـ امویان ـ نیست، کارگزاران حکومت را به جرم کردار زشتشان بگیرد و عذری از آنان نپذیرد.

از آنجایی که سخن روشن و صریحی در خصوص کارگزاران حضرت مهدی علیه السلام به طور مشخص در دست نیست، می‌توان با توّجه به اهتمام حضرت مهدی عجل تعالی فرجه در پیروی از امیر مؤمنان علی علیه السلام، در همة امور، همة دستورالعمل‌های آن حضرت به کارگزاران خود را بخشی از دستورالعمل‌های حضرت مهدی علیه السلام به کارگزاران خود دانست.

بیش از سی نامه از هفتاد و نه نامه حضرت امیر در نهج‌البلاغه به کارگزارانی نوشته شده که از جانب او در شهرهای گوناگون به کار گماشته شده بودند، از قبیل فرمانداران، مرزداران، فرماندهان سپاه، ماموران خراج و زکات و سایر کارگزاران. با ملاحظه متن نامه‌ها، به خوبی می‌توان دریافت که ایشان چگونه به کارهای مردم و امنیت آنها اهتمام داشته و از اینکه کارگزاران او در حوزه‌اختیار خود مرتکب خطا و انحراف شوند نگرانی داشته است؛ زیرا ازنظر وی، «بزرگترین خیانت، خیانت به امت است« و همت آن امام برآن بود تا مردم در حکومت او از ناحیة کارگزاران و مسوولان کارها در امنیت به سر ببرند.

بدون تردید، پدیدآوردن اصلاحات در جامعه و برپاداشتن عدالت و برپایی حکومت دینی بر پایة سیره و سنت پیامبر و اهل بیت او علیهم السلام، نیازمند یاران و کارگزاران پاک، زیرک، کاردان، شجاع و فداکار خواهد بود که با بینش درست نسبت به آموزه‌های اسلام و شناخت به امام خود، مطیع فرمان‌های او بوده، به دستوراتش عمل کنند، در جنگ‌ها سستی نورزند و به دشمن پشت نکنند و در کارهای مردم صادقانه کوشش نمایند.

البته به نمونة این سخت‌گیری بر کارگزاران و خدمت‌کاران پیشتر در دوران غیبت صغرای آن حضرت این‌گونه اشاره شده است: حسن بن خفیف از پدرش نقل کند که (حضرت قائم علیه السلام) خدمت‌گزارانی به مدینه فرستاد (شاید غلامان خود حضرت بوده‌اند و برای خدمت مسجد و ضریح اعزام شده‌اند) و همراه آنان دو خادم بودند (که غلام نبودند، بلکه اجیر شده بودند) حضرت به خفیف هم نامه نوشت که با آنها حرکت کند، چون به کوفه رسیدند، یکی از آن دو خادم شرابی مست‌کننده آشامید، از کوفه بیرون نرفته بودند که از سامره نامه آمد: حَتَّی وَرَدَ کِتَابٌ مِنَ الْعَسْکَرِ بِرَدِّ الْخَادِمِ الَّذِی شَرِبَ الْمُسْکِرَ وَ عُزِلَ عَنِ الْخِدْمَةِ؛(6)خادمی که شراب آشامیده، برگردانیده و از خدمت برکنار شد.

1- انبیا (21)، آیه 105.

2- محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج9، ص 126.

3- البستوی، عبد العلیم عبد العظیم، المهدی المنتظر فی ضوء الاحادیث و الآثار الصحیحة، ص 208.