آخرین منجی: شناخت نامه امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف صفحه 482

گونه که مراد از نبود اثر در فقره «لَمْ یَبْق أَثَرٌ مِنَ اْلإِسْلَامِ» بی محتوا بودن اسلام ظاهری جدای از ولایت معصوم است که پوسته ای بیش نیست.

ثالثاً، برداشت وقوع قیامت پس از شهادت حضرت از این گونه روایات، مستلزم نفی اصل اعتقاد به رجعت است، در حالی که اصل رجعت از معتقدات قطعی مذهب بوده(1) و جزء ویژگی های شیعیان اهلبیت علیهم السلام شمرده می شود(2)، مضافاً بر اینکه این تلقی، با انبوه روایات باب رجعت(3) نیز، تعارض آشکار دارد.

2. فرضیه رجعت و تداوم دولت عترت

این فرضیه مبتنی بر روایات پرشماری است

1- شیخ صدوق می نویسد: «اعتقادنا فی الرجعه انّها حق»؛ ( اعتقادات الإمامیه، ص 60).
2- امام صادق علیه السلام فرمود: «مَنْ لَمْ یَقُلْ بِرَجْعَتِنَا فَلَیْسَ مِنّا ؛ هرکس به بازگشت ماخاندان باورمند نباشد از پیروان ما شمرده نمی شود»؛ ( المسائل السرویه، شیخ مفید، ص32). نیز آن حضرت در کلام دیگر فرمود: «لَیْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ یُؤْمِنْ بِکرَّتِنَا ؛ از ما نیست کسی که به بازگشت دوباره ما ایمان نداشته باشد»؛ ( بحار الأنوار، ج 53، ص92).
3- علامه مجلسی، اعتقاد به رجعت را مورد اجماع شیعه دانسته و روایات این باب را نزدیک به دویست روایت یاد کرده است: «القول بالرجعه التی أجمعت الشیعه علیها فی جمیع الأعصار و اشتهرت بینهم کالشمس فی رابعه النهار حتی نظموها فی أشعارهم و احتجوا بها علی المخالفین فی جمیع أمصارهم و شنع المخالفون علیهم فی ذلک و أثبتوه فی کتبهم و أسفارهم. و کیف یشک مؤمن بحقیقه الأئمه الأطهار علیهم السلام فیما تواتر عنهم فی قریب من مائتی حدیث صریح رواها نیف و أربعون من الثقات العظام و العلماء الأعلام»؛ ( بحار الأنوار، ج 53، ص 122).