ادب چهره خرد (بیانات حضرت آیت اللّه سید محمد رضا مدرسی طباطبایی یزدی دامت افاضاته) صفحه 46

رَکِبتَ، کُلَّما نَزَلتَ، وکُلَّما هَبَطتَ وادِیاً، أو عَلَوتَ أکَمَهً، أو لَقیتَ راکِباً، وبِالأسحارِ. (1)

امام صادق (ع) فرمود: هرگاه از مسجد شجره احرام بستی، اگر پیاده ای از همان جا که در مسجد هستی، لبّیک بگو. و چنین می گویی: لبیک! ای خدا! لبیک! لبیک! تو شریکی نداری، لبیک! لبیک، ای صاحب والایی ها! لبیک! لبیک، با حجی که اتمام آن برعهده توست. و هرگاه سوار یا پیاده شدی، و هرگاه به دشتی سرازیر شدی یا بر فراز تپه ای برآمدی یا سواره ای دیدی و هنگام سحر، لبیک را آشکارا بگو.

دو - بلند لبیک گفتن

رسول الله (ص) : أتانِی جَبرئیلُ فَقالَ:

إنَّ اللهَ یأمُرُکَ أن تَأمُرَ أصحابَک أنْ یَرفَعوا أصواتَهُم بِالتَّلبِیَهِ فَإنَّها شِعارُ الحَجِّ. (2)

پیامبر خدا (ص) فرمود: جبرئیل نزد من آمد و گفت: خداوند به تو دستور می دهد که به یارانت فرمان دهی صداهایشان را به لبیک گفتن بلند سازند؛ زیرا لبیک، شعار حج است.

الامام الصادق (ع) : إن کُنتَ ماشِیاً فَاجهَر بِإهلالِکَ وتَلبِیتِکَ مِنَ المَسجِدِ وإن کُنتَ راکِباً فإذا عَلَت بِکَ راحِلَتُکَ البَیداءَ. (3)

امام صادق (ع) فرمود: اگر پیاده بودی، صدایت را به «لا إله إلاّ الله» و لبیک گفتن از مسجد [شجره] بلند کن و اگر سواره بودی، وقتی مرکبت تو را به بیابان بیداء رساند.

1- حج و عمره در قرآن و حدیث، ص 321.
2- کنز العمال، ج 5، ص 31.
3- حج و عمره در قرآن و حدیث، ص 325.