رسائل غیبت شیخ مفید (قدس سره) صفحه 31

«خداوند فرمود آیا اقرار کردید و از پیمان من پیروی خواهید کرد» یعنی از تعهد من همه گفتند اقرار داریم خداوند فرمود گواه باشید و من هم با شما بر آنان گواه خواهم بود» خدای جل اسمه فرمود: (از فرستاده شده ای که پیامبر اُمّی است آن پیغمبری که او را در تورات و انجیلی که در دست آن ها است نگاشته می یابند» (1) پس پیامبر ما _ علیه و آله السلام _ در کتاب های اول خداوند نگاشته شده و ذکر شده است و بر امت های گذشته، شناختِ او و اعتراف به او و انتظار کشیدن برای او واجب قرار داده شده است، در حالی که آن حضرت(ع) در صلب پدرانش به ودیعه گذاشته شده و هنوز به دنیا نیامده بود و ما امروز از قیامت و رستاخیز و حسابرسی، معرفت داریم در حالی که در حال حاضر عدم و غیر موجود است و از آدم و نوح و ابراهیم و موسی و عیسی _ علیهم السلام _ معرفت داریم در حالی که آن ها را مشاهده نکردیم و کسانی را که از مشاهده کردن آن ها خبر داده اند را نیز مشاهده نکردیم و ما جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و فرشته ی مرگ _ علیهم السلام _ را می شناسیم اما شخص آن ها نشناخته شده و مکان آن ها را نمی دانیم و خداوند معرفت آن ها و اعتراف به آن ها را بر ما فریضه قرار داده است هر چند راهی برای دسترسی به آن ها نداریم و می دانیم که فریضه بودن (معرفت یک شخص به خودی خود دارای فوایدی است که این فواید در مشاهده کردن آن فرد وجود ندارد فردی که محل زندگی او و شیوه ی دسترسی به او در محل زندگی اش نامعلوم است و این برای کسی که در آن تدبر کند واضح است.

اگر بگوید: معرفت او چه فایده ای دارد در حالی امکان استفاده از او در موردی که ذکر کردیم وجود ندارد؟