رسائل غیبت شیخ مفید (قدس سره) صفحه 56

جانی نداشتن شدیدتر و بدتر بود و با این حال آن ها در ظهور بودند و در پرده نرفتند و از شیعیان خود غایب نشدند تا این که مرگ آن ها فرا رسید و این موجب ابطال این علت در غیبت است.

شیخ جواب داد: این دو شرایط با هم متفاوت است، شرایط امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و شرایط ائمه ی از پدران آن حضرت(عل)، چیزی که از شرایط ائمه ی گذشته علیهم السلام به نظر می رسد، تقیه کردن برای آن ها در برابر دشمنانشان مباح بوده است و با این که ظاهر بودند اما موظف به قیام با شمشیر نبودند به خاطر مصلحت نبودن آن و موظف به دعوت نیز نبودند و بلکه مصلحت اقتضا می کرد که در مجالس دشمنان حاضر شوند و با آن ها اختلاط داشته باشند و به همین خاطر اعلام کردند که شمشیر کشیدن از طرف آن ها حرام است و دعوت کردن به آن نیز ممنوع است، تا ظاهر بودن آن ها و موجود بودن آن ها در میان مردم مزاحم دشمنان نباشد.

و به آمدن یک فرد مورد انتظار در آخر الزمان که امامی از آن ها است، اشاره کردند که خداوند بدست او این مشکلات و مصائب را برطرف می کند و سنت را بدست او زنده می کند و امت را بدست او هدایت می کند و در ظهور خود مجاز به تقیه نیست (و شیخ در این زمینه تعدادی از علائم ظهور را ذکر کرده است) و وقتی این موضع گیری از طرف گذشته گان از پدران صاحب الزمان علیهم السلام انجام شد و حکومت هر زمان و پادشاه هر دوره از آن مطمئن شدند، دانستند که ائمه ی گذشته(عل) معتقد به قیام با شمشیر نیستند و معتقد به دعوت به خود نیستند و آن ها پایبند به تقیه و دست نگه داشتن و خود داری از حرف زدن و پرداختن به عبادت و منحصر شدن به انجام اعمال صالح برای خداوند هستند؛ وقتی ظالمان این رفتار را از ائمه شناختند، به آن ها امنیت جانی دادند تا با آن در تدبیر امورشان احساس