- مقدمه مترجم و زندگینامه مؤلف 1
- تولد شیخ مفید 3
- تحصیلات و استادان او 3
- جهان اسلام در عصر شیخ مفید 4
- رهبری مفید شیعیان 5
- صحیفه های سبز وثوق امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف 6
- از منظر اندیشمندان 7
- داستان هایی از زندگی شیخ مفید 8
- معنویت «شیخ» و اخلاق «مفید» 9
- توان او در تدریس و تألیف 10
- آثار هدایت گر شیخ مفید 11
- در غم غروف مفید 13
- سوگنامه های فقدان شیخ مفید 14
- کنگره جهانی هزاره شیخ مفید 15
- اشاره 17
- رساله اول 17
- آیات بسیار در قرآن 30
- اشاره 36
- رساله دوم 36
- دلیل بر وجود حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در دوره ی غیبت 38
- اشاره 53
- رساله سوم 53
- فرق بین ائمه علیهم السلام و امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در ظهور داشتن آن ها و غیبت داشتن او علیهم السلام 55
- رساله چهارم 70
- اشاره 70
- لو اجتمع علی الإمام عدّه أهل بدر لوجب علیه الخروج 72
- چرا مهدی ظهور نکرده است و چه موقع ظهور می کند؟ 72
در بین دانشمندان اهل تسنّن نیز شخصیتهایی چون ابن ندیم، ابن جوزی، ابن حجر عسقلانی و دیگران زبان به تمجید این فرزانه سپید سیرت گشوده اند؛ او را پاسدار علم، فروتن، دارای جایگاهی والا و صاحب نظر در فقه و کلام و روایت دانسته اند و از سویی دیگر ریاست امامیّه را به او نسبت داده و بر مقام بس رفیع شیخ سر تعظیم فرود آورده اند. (1)
داستان هایی از زندگی شیخ مفید
«ایمان راسخ» و «انبوه دانش» شیخ به همراه «اخلاص و پشتکار» کیمیائی چشمگیر بود که وجود شیخ را نورانیتی خیره کننده بخشیده بود و کار وی را بدانجا رسانید که چون فتوایی را بطور غیرعمد و به اشتباه جواب داد حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف خود با پیغامی آن را اصلاح فرمود. پس از مدّتی که مرحوم مفید آگاه شد و در پی آن از دادن فتوا منصرف گردید، آن حضرت طی نامه ای خطاب به شیخ فرمود:
«بر شماست که فتوا بدهید و بر ماست که شما را استوار کرده و نگذاریم در خطا بیفتید».
مقام علمی و منزلت معنوی شیخ در آن حد بود که در خواب دخت رسول الله(ص)؛ حضرت زهرا(س) را دید که دست عزیزان خود امام حسن و امام حسین(ع) را در دست داشته و خطاب به شیخ فرمود: «ای شیخ به این دو فقه بیاموز».
ساعاتی بعد حیرت مرحوم مفید برطرف شد چرا که مادر سیّد
1- . ر. ک الفهرست، شیخ طوسی، 157 و 158؛ رجال علامه بحرالعلوم، ج 3، ص 311؛ مستدرک الوسایل، ج 3، ص 517؛ فهرست ابن ندیم، ص 332، مقاله 63 از مقالات کنگره هزاره شیخ مفید، ص 10.